Nieuwsbrief februari 2026 – Jurgen & Katja Hofmann
Lieve vrienden,
Het nieuwe jaar is alweer twee maanden oud. Als gezin zijn we ons rustig aan het voorbereiden op het verlof dat voor ons ligt.
Maar voordat we daar iets meer over vertellen nemen we je in deze brief graag mee naar Madagascar, naar de dorpen, de mensen, en de verhalen die ons werk en leven hier definiëren. Bedankt dat jullie met ons meeleven, meebidden en meestrijden.
Plotseling naar Nederland
In de vorige nieuwsbrief vertelde we dat het werk op Madagascar eigenlijk nooit voorspelbaar. Soms voelt het alsof we vooral zitten te wachten, en soms lijkt alles tegelijk te gebeuren.
Als je dan ineens zo’n drukke periode hebt lijken ander zaken ook wel plotseling te gebeuren. Een paar dagen voor Kerst kregen we het bericht dat Jurgen’s vader met spoed opgenomen was in een verzorgingshuis.Abbey op het station met de koffers Een dag later weer een bericht: “Vader gaat waarschijnlijk sterven, hoe lang het gaat duren? Dat kan een kwestie van dagen zijn, maar ook van weken.”
Ondanks dat het bericht plotseling kwam, was het niet onverwacht. Jurgen’s vader was al geruime tijd aan het verslechteren. Dementie deed zijn destructieve werk.
Op 29 februari vloog ik (Jurgen), samen met Abbey, naar Nederland. Vader was nog niet gestorven dus hopelijk zouden we hem nog even zien. Tijdens de overstap in Ethiopië kregen we het bericht dat hij ons was ontvallen. Dat was even slikken!
Gelukkig heb ik altijd alles tegen mijn vader kunnen zeggen wat er echt toe deed. Ik had geen onuitgesproken zaken. Elke keer dat we elkaar zagen of elkaar hoorde over de telefoon even vertellen hoe veel ik van hem hield. Een goede gewoonte de we vaak vergeten, maar in dit soort gevallen duidelijk wordt waarom het goed is om te doen.
Een geluk bij een ongeluk
Sneeuwballengevechten en een sneeuwpop, mooier kan het niet!Ondanks dat de reden om naar Nederland te komen minder leuk is hebben we ook kunnen genieten van onze tijd. De eerste week verbleven we bij Katja’s vader, wat supergezellig was. Na de begrafenis zijn we naar Drenthe gegaan en zijn we nog twee weken bij Vanya gebleven. Abbey sliep bij Vanya in huis en ik kon in de logeerkamer van Katja’s moeder verblijven.
En terwijl heel Nederland te kampen had met allerlei kleuren-codes, hebben wij vooral kunnen genieten van de sneeuw en het samenzijn. Doordat het openbare vervoer in Drenthe en Groningen grotendeels stillag, moest Vanya haat studie thuis voortzetten. Dat betekende dat we elkaar lekker veel konden zien en dat we ‘s middags even fijn in het besneeuwde bos of landschap konden gaan wandelen.
Opnieuw in het dorp
Op het moment van schrijven zijn we natuurlijk alweer terug op Madagaskar. Na een paar weken is het ook weer goed om bij Katja en de andere kinderen te zijn.
Met z’n drietjes er op uitHet bezoek aan Nederland maakte dat we sommige plannen even vooruit moesten schuiven. Aanvankelijk wilden we in december nog een trip naar het dorp maken om daar wederom een groep Malagasy evangelisten te ontvangen. Gelukkig is het op Madagaskar geen groot probleem om programma’s te veranderen. Een nieuwe tijd en afspraak was snel gemaakt.
Maandag, 9 februari, ben ik met Dani en Siemen afgereisd naar ons dorp. Onze eerste taak was om het huis weer schoon te maken. Spinnenwebben, ratten uitwerpselen, dode beestje, en stof … heel veel stof. Het is iedere keer weer even kijken of alles het nog doet. Gelukkig waren de elektriciteitsdraden van de zonnepanelen nog in orde, maar de waterleiding vanaf de watertank tot aan het toilet was wel gebroken. Ach, het houdt je van de straat zullen we maar zeggen.
Drukte van belang
Alles gerepareerd en schoongemaakt, dus Op 12 februari konden we de groep evangelisten ontvangen. We konden ze pas iets later op de dag ophalen omdat diverse hellingen eerder op de ochtend nog te modderig en glad waren. De zon had genoeg geschenen om de weg rond 13:00 weer gangbaar te maken.
Dit was de langste helling met modder. Een dag eerder kwamen we hier nog niet tegenop. Als je goed luistert hoor je stenen en keien onder de auto aanklappen.
Allemaal even bijpraten op de veranda
Het was een blij weerzien van oude bekenden en nieuwe gezichten. Tien mensen totaal, acht mannen en twee dames. Allemaal van verschillen stammen en gebieden op Madagaskar: Vezo, Tsimihetsy, Antaimoro, Mahafaly, Masikoro. Wat een rijkdom om te zien hoe mensen uit alle hoeken van Madagascar samenkomen, met eensgezind in het Evangelie. Ze komen elk met hun eigen dialect wat betekent dat ons vertaalwerk, hard nodig hebben om de Antanala taal te begrijpen en spreken. Gelukkig worden ze door lokale christenen uit Maroamboka enthousiast geholpen. De lokale mensen kennen de dorpen, ze kennen de cultuur, en mensen vertrouwen hen.
Het is mooi om van onze dorpelingen te horen dat de gasten meer dan welkom zijn. Ter loops wordt dan wel even gezegd dat het soms lastig is om hen te verstaan en om zichzelf verstaanbaar te maken aan hen. Het mag de pret niet drukken! De mensen in ons gebied waarderen het enorm dat deze ‘vreemdelingen’ zijn gekomen om hen het evangelie uit te leggen. De mensen hangen aan hun lippen. Toch blijft het een vreemde gewaarworden dat ik, de blanke man uit een ver land, af en toe nog steeds als woordenboek moet functioneren: “Vader van Vanya!? Wat betekent dit woord en hoe spreek je dat woord uit? En hoe moeten we de mensen nu eigenlijk begroeten?” …
Het bemoedigt ons enorm om te zien dat het werk niet alleen door ons gedaan wordt—, maar nu vooral door hen zélf. Dat is precies wat we jarenlang hebben gebeden.
Toen … De terugreis, en de Heer was er bij!
Toen moesten Dani, Siemen en ik nog terug naar de hoofdstad. Het is een rit van 540 kilometer en als we die in één keer zouden rijden doen we daar 18 uur over. We doen het dus altijd in tweeën. We wilden er voor het weekend zijn zodat we Dani’s 15de verjaardag (21 februari) konden vieren.
De radiatorslang was compleet doorgescheurd
Op de tweede dag reizen kwam er een rare lucht in de auto. Aanvankelijk dachten we aan de vuurtjes die langs de kant van de weg gestookt waren. Maar o wee! Al snel kwamen we tot een abrupte stilstand … De auto was oververhit en de temperatuurmeter had het niet aangegeven. Motorkap open en kijken. Ja hoor, de koelvloeistofslang was compleet opengebarsten. We zaten nog dik 11 uur rijden van de hoofdstad af.
Na even nadenken eerst Katja maar even opgebeld om te zeggen dat we voorlopig nog niet thuis zouden komen. Daarna belde ik Peter van Buuren in Tana. Zijn monteurs hebben de auto altijd in onderhoud. Zij kenden wel een goede monteur bij ons in de buurt. Die monteurs kwamen naar ons toe en nadat de auto afgekoeld was werd de radiator gevuld met water en reden we langzaam terug naar een stadje waar we zojuist doorheen waren gereisd.
De diagnose was snel, de oplossing minder. Door de enorme hitte was de cilinderkop verbogen en moest dus afgevlakt worden. Met een nieuw koppakking zou alles weer goed moeten zijn. Jammer genoeg was het minder eenvoudig. De cilinderkop lekte nog steeds en daar konden ze niets aan doen.
Na drie dagen sleutelen, beslisten we dat we dan maar met kunst en vliegwerk door moesten rijden naar Antananarivo.Een jerrycan met water op het dak moest de oplossing zijn. Er werd een jerrycan met water op het dak geplaatst. Vanaf de jerrycan een tuinslang de radiator in en zo konden we de auto continue voorzien van koelwater. Het idee was goed, maar het weer werkte niet mee. Het was bloedheet en de auto raakte na 10 minuten alweer oververhit.
Wat nu? Dani stelde voor om de Heer om koud weer te vragen. Hij had het nauwelijks gebeden of de kraakheldere lucht trok helemaal dicht met zware regenwolken. Het begon te regenen zoals je dat maar weinig ziet. Het bleef regenen en elke keer als we verder op de route een heldere lucht zagen, trok deze dicht op het moment dat we daar aankwamen. Dit koelde de dag zo snel af dat we daardoor alleen nog maar om de 35 minuten de jerrycan moesten omwisselen met een volle. U kunt zich wel voorstellen dat we zwaar onder de indruk waren van Gods ingrijpen! Hij is goed en betrouwbaar!
Dit zijn de screenshots van de weer-app. Je kunt goed zien hoe de regen onze route bedekt. Klik op de afbeelding voor een groter formaat (onderaan staat de tijd).
We kwamen na 16 uur en 30 keer omwisselen van de jerrycans, op zondagochtend om 03:30 thuis. We zijn de hele dag en nacht doorgereden. Wat een avontuur!
En Dani’s verjaardag? Die hebben we na een paar uur flink slapen alsnog gevierd met een heerlijke zelfgemaakte appeltaart.
Dani maakt zich klaar om de 15 kaarsjes uit te blazen!
In de garage
De auto staat nu bij Peter in de garage. De monteurs zijn gelijk aan de gang gegaan en hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om het hele blok na te lopen. Nu is het alleen nog een kwestie van zoeken naar een cilinderkop. Die zijn nieuw te krijgen, maar nieuwe Nissan Patrol cilinderkop is niet te betalen. Gelukkig zijn er ook goede tweedehands cilinderkoppen te vinden. Die moeten dan alleen even netjes afgevlakt worden. Toch kosten deze tweedehands ook al snel 600 Euro. We hebben nog wel een buffer in ons autofonds, maar dat is niet toereikend. Misschien kunt u in gebed kijken of u een extraatje kunt geven?
Op deze pagina kunt u lezen hoe u kunt geven voor de auto.
Verlof naar Nederland
Zoals gezegd zijn we ons ook aan het voorbereiden op het verlof naar Nederland. Issa hoopt zijn eindexamen te gaan doen en ook Abbey zal alvast voor enkele vakken examen doen. Dankzij Katja zijn ze straks prima voorbereid.
Naast lesgeven is Katja veel bezig met het schoolprogramma voor dit jaar en nieuw schoolmateriaal—wat mag mee terug naar Nederland en welke materialen nemen we straks weer mee naar Madagaskar.
Inmiddels zijn de tickets geboekt en hopen we 8 april weer op eigen bodem te landen. We kunnen weer terecht in het huis van Johan en Miranda van Bijsterveld in Oudewater. Via stichting hand mogen we straks ook een auto lenen zodat we ook mobiel zijn. We zijn dankbaar dat dit zo fijn en snel geregeld kon worden.
Inmiddels hebben we ook al de eerste afspraken gemaakt wat betreft presentaties en woordverkondigingen. Op deze pagina kunt je zien waar we uitgenodigd zijn.
Tot slot
Als we terugkijken op alles wat we hier mogen ondernemen, dan wordt één ding heel duidelijk: God is trouw. In alles!
We kunnen plannen maken, maar het is de Heer die het werk leidt. En we zijn dankbaar dat we het samen met jullie mogen doen—met jullie gebed, jullie betrokkenheid, ondersteuning, en bemoedigingen. Laten we samen blijven vertrouwen op Hem. Want, God is goed—altijd. En altijd—God is goed.
Dank jullie wel.
Katja, Jurgen en de kinderen Hofmann
Gebeds en dankpunten
Dankbaar zijn we, omdat:
we een grote en machtige God dienen;
de lokale christenen in en rond Maroamboka enthousiast helpen met evangelisatie;
we bijna op verlof mogen komen;
de examenvoorbereidingen van Issa en Abbey supergoed gaan.
Bidt voor/dat:
onze financiële stand weer op peil komt;
het vertaalwerk en verspreiding;
het vertaalwerk van het boek Genesis;
de extra kosten voor de auto gedekt zullen worden;
Katja, omdat ze nog veel moet plannen voor het verlof;
dat Katja, tussen het lesgeven door, de nodige rust zal vinden.
Bent u ook zo benieuwd wat er allemaal gebeurt hier op Madagaskar? Dat komt goed uit want hier is de nieuwsbrief, vers van de pers!
Duimen draaien of overuren maken …
De auto werd volgeladen met allerhande huisraad
Het werk op Madagaskar is niet altijd zo goed voorspelbaar. Soms lijken dingen superlangzaam te gaan en krijg je het gevoel dat je vooral zitten te wachten. Andere momenten lijkt alles in een stroomversnelling te komen en maak je overuren.
De maand oktober was zo’n typische drukke maand. De tweede groep Malagasy bijbelstudenten wilde graag een week naar Maroamboka komen. Dat zat al vanaf de maand augustus in de planning, maar werd keer op keer doorgeschoven. Nu moest het dan toch gaan gebeuren.
In dezelfde maand oktober werd er ook een nieuwe trip geplanned naar het verre zuidoosten van Madagaskar, Vangaindrano, Midongy en Befotaka. Deze reis kwam voort uit de eerdere zendingsreis naar deze gebieden van afgelopen juni 2025.
Twee reizen in één maand klinkt oké, maar op Madagaskar is dat veel!
Voorbereiding voor ontvangst
Issa was aan de beurt om met mij mee te reizen naar het dorp. We hadden de auto vol met extra huisraad, groenten en allerhande materialen. De groep zou zo goed ontvangen kunnen worden. Ook hadden we een grote hoeveelheid aan vertaalwerk mee, maar daar kom ik later nog even op terug.
Het was een logistieke uitdaging om de groep naar Maroamboka te krijgen. Het grootste deel, 7 mannen, moest helemaal vanuit het zuiden komen. Een reis van meerdere dagen met de bus. Twee jonge dames zouden uit de hoofdstad komen en halverwege verder reizen met onze vriend Jonoro. En als laatste schoof Thaddee ook aan. Thaddee was al eerder in het dorp geweest en woont redelijk dicht in de buurt.
Endrin’i Lika helpt graag met het werk van de Heer.
De twee jonge dames kwamen vooral mee om te ontdekken of het zendingswerk iets voor hen zou zijn. Van tevoren had ik Endrin’i Lika gevraagd of zij bij haar in huis mochten slapen. Endrin’i Lika hoefde er geen moment over na te denken en liet gelijk het bed zien waar ze in mochten slapen. Super luxe want wij, de mannen, zouden op een rieten matje slapen. Ach, onderscheid moet er zijn, toch?
Dag één stond in het teken van iedereen ophalen met de auto. Ik had iedereen uitgelegd waar ze uit moesten stappen. Ook had ik de mensen op die locatie verteld dat er een groep mensen zou aankomen en of zij hen dan even wilde opvangen. Dat ging niet helemaal volgens plan. Ik kwam aan op de kruising tussen de weg naar ons dorp en de hoofdweg, maar er was niemand te bekennen.
Wat was er gebeurd? De eerste groep was in een dorp tien kilometer verderop uitgestapt en groep 2 meldde dat ze pas in de middag zouden aankomen. Alleen Thaddee stapte uit op de kruising waar we hadden afgesproken.
De rit vanaf de kruising tot aan ons dorp is 17 kilometer en daar doen we zo’n 1,5 uur over. Al met al, was ik de hele ochtend zoet met mijn nieuwe hobby: Taxi-chauffeur.
Ik was nog maar kort in Maroamboka toen ik een berichtje van groep twee kreeg: ze waren aangekomen! Dus, ik kon weer naar de kruising en vandaar verder naar het dorp waar ze op me stonden te wachten.
Het was gezellig druk in en rondom het huis.
Mengelmoes van dialecten
Het was een gezellige kakofonie van dialecten in ons huis in Maroamboka. De groep was een verzameling van mensen uit alle windstreken van Madagaskar met ieder zijn eigen dialect, Mahafaly, Vezo, Merina, Tsimihetsy, Anosy, Antemoro enz. De rest van de middag stond dus in het teken van het leren van het dialect in ons gebied, Antanala.
Hier gebruikte de groep ons vertaalwerk, met name de bijbelverhalen. Regelmatig werd mij gevraagd wat een woord of zin betekende en hoe het uitgesproken moest worden.
De groepen gaan er voor!
Het vertaalde materiaal werd gebruikt om het dialect te leren.
De volgende morgen ging de groep in kleinere groepjes op weg naar de omringende dorpen. Thaddee ging met zijn groepje terug naar de dorpen waar hij afgelopen juni ook geweest was. De andere twee groepjes heb ik met de auto naar verder afgelegen dorpen gebracht. Dat kon want de weg was droog en hard. Anders hadden ze moeten lopen, maar dat kost makkelijk 2 á 3 uur. Nu konden we dat in een uurtje doen.
De weg naar Maroamboka is zelfs met droog weer een uitdaging, maar het ging Issa goed af.
Het was gelijk een mooie gelegenheid om Issa te leren hoe je op dit soort wegen moet rijden. Hij wilde dit al heel lang leren en nu was het zo ver! Het ging prima. Alle extra (4×4) versnellingen in de auto verwarde hem niet en na twee ritjes kon ik gewoon lekker achterover zitten en voor de verandering genieten van het uitzicht.
Lokale christenen helpen
De groepjes kregen hulp van de lokale christenen in en rond Maroamboka. Dat is belangrijk want de mensen in de dorpen zijn over het algemeen erg wantrouwend richting vreemdelingen. Endrin’i Lika, endrin’i Leva, Sarobidy, Cilarisy, iaban’i Mainty en Iaban’i Bosila waren de gidsen die met hen mee gingen en de groep voorstelde aan de mensen.
Het is erg bemoedigend om te zien dat ze geen moment twijfelde toen we ze vroegen om te helpen! Bemoedigend voor ons maar ook voor de lokale kerkjes. Ze zien nu dat het werk dat wij zo veel jaren hebben gedaan óók door henzelf gedaan kan worden. Daar heb je niet persé een dominee of zendeling voor nodig.
De laatste avond was erg gezellig
Satan zit niet stil
We hebben u al vaak verteld over de donkere kanten van ons gebied. Voorouder verering en het vereren van geesten zit diep geworteld in de cultuur. Toverdokters zijn niet zomaar een verzinsel uit the Lord of the Rings of Harry Potter. Nee, de omgeving van Maroamboka telt gemakkelijk 15 toverdokters, waarvan sommige bekend staan dat ze mensen hebben vervloekt met als gevolg dat deze stierven.
Het zijn taferelen die we alleen kennen vanuit de Bijbelse verhalen, maar waarvan we vaak denken dat het iets was van vroeger. Niet op Madagaskar.
De eerste dag dat de groepen onderweg waren kwam er een dame naar ons huis of er niet een groep mee wilde komen want er waren meerdere mensen heel ziek. Met ‘ziek’ kan van alles bedoeld worden, maar in dit geval ging het om demonie. De groep van Thaddee was net terug van een vermoeiende dag en toch twijfelde ze geen moment.
Enkele van de groep gingen met de dame mee. Issa en ik ook en wat we zagen was allerminst prettig. De zieke was een dame van in de twintig. Ze lag op de grond. Drie dagen eerder was ze nog volledig gezond, maar nu kon ze behalve grommen niets meer. Ze was verlamd in de benen. Tijdens het gebed begon ze te schoppen en te slaan en zelfs allerlei gymnastische houdingen aan te nemen … Houdingen waar een geoefende gymnast nog wat van zou kunnen leren.
Maar ja, “Groter is Hij die in u is, dan die in de wereld is… “ (1 Johannes 4:4). Na veel protest vertrokken de demonen. Na een uur was de rust volledig teruggekeerd. Toen de jonge dame weer wat kon praten werd er afgesproken om haar onder toezicht van Endrin’i Lika te stellen. Endrin’i Lika zal haar over de Here Jezus onderwijzen zodat de dame Hem kan gaan volgen. Dit is belangrijk want de Here Jezus leert on ook dat als de boze geest is weggestuurd, deze weer probeert terug te komen. Als de bevrijde persoon dan ‘leeg’ blijkt te zijn—dus niet gevuld met God’s Geest—de geest weer vrolijk zijn intrek zal nemen.
De groep is de volgende dag verder gegaan met de overige ‘zieke’ mensen. Ze zijn allemaal op gelijke wijze bevrijd! Prijs de Heer!
Waarom deel ik dit?
God’s woord maakt mensen werkelijk vrij. Dit is Diana, ze heeft lang geleden haar leven al aan Jezus gegeven.
Waarom kon ik het niet even bij iets luchtigs houden?
Het is eenvoudig omdat dit aangeeft dat we op dit moment een enorme geestelijk strijd gaande zien in en rond om Maroamboka. Elke keer dat we weer in Maroamboka komen horen we nieuwe berichten over mensen die de voorouderverering achter zich hebben gelaten om Jezus te gaan volgen. Het brengt een grote bevrijding voort. Niet langer hoeven deze mensen bang te zijn dat ze gestraft worden door de voorouders als ze bijvoorbeeld een keer groenten willen verbouwen in plaats van rijst. Niet langer hoeven ze dure geschenken aan de toverdokter te geven in de hoop dat deze de geesten raadpleegt over bepaalde zaken. Niet langer hoeven ze zich te houden aan de beklemmende taboes die hen waren opgelegd door de voorouders.
We zien het bevrijdende werk van de Here Jezus Christus in actie! En dit is slecht nieuws voor de boze, maar ook voor de toverdokters. De eerste ziet dat mensen gered worden voor de eeuwigheid en de tweede ziet zijn lucratieve zaakjes ten gronden gaan. Nergens is het contrast zo groot als hier. Mensen komen los van een wereld vol angst en leren de vrijheid kennen die alleen te vinden is in het Evangelie. De woorden van Jezus worden werkelijkheid:
Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht. (Mattheüs 11:28-30)
Lees hier meer over de gevolgen van mensen die breken met de voorouderverering:
Oliva maakt graag gebruik van het vertaalwerk. Hij heeft mooie plannen om het gebied rondom hun woonplaats te bereiken met het Evangelie.
Even terug naar de auto vol met dozen vertaalwerk. Terwijl Issa en ik op weg waren naar het dorp hebben we de tijd genomen om voorgangers te bezoeken. Eén voorganger hadden we nog nooit gesproken. Hij woont in Irondro, een plaats langs de hoofdweg richting ons dorp. De mensen in deze plaats kennen ons omdat we hier al vele jaren langs komen als we naar het dorp gaan. De laatste keer heb ik er al boekjes uitgedeeld en had ik beloofd dat ik de volgende keer meer zou meenemen.
Toen we aankwamen stonden de mensen al snel bij de auto want die belofte waren ze nog niet vergeten. In plaats van zelf uitdelen vroeg ik ze om me naar de plaatselijk voorganger te brengen. Ze brachten ons bij Olivier Haja, de voorganger van de Rhema kerk. Olivier wist van ons en hij had de boekjes al gezien. Het was leuk om zijn verbazing te zien toen ik de dozen aan hem gaf. 220 stuks Lukas evangeliën, 220 stuks Handelingen der apostelen, en 220 verhalen boekjes, negen dozen in totaal.
Graag nam hij ze in ontvangst. “Gratis??” Vroeg hij… Ja! Op de voorwaarde dat ze nuttig gebruikt zouden worden. Nou, dat was niet tegen dovemansoren. Hij gaat regelmatig het afgelegen gebied rondom Irondro in om het Evangelie te delen. De mensen daar verstaan weinig van het officiële Malagasy. Daar ging hij deze boekjes gebruiken! Of we wilden blijven eten? Jammer genoeg moesten Issa en ik nog iemand anders bezoeken, maar we hielden ons warm aanbevolen voor de volgende keer.
De tweede voorganger was onze vriend Oliva. Oliva heeft gediend in ons gebied en dient nu een FJKM kerk dicht bij de hoofdweg richting ons dorp. Ook Oliva gaat regelmatig het gebied in om het Evangelie te delen. Ook daar is het hetzelfde verhaal: men verstaat maar weinig van de officiële Malagasy taal.
Oliva en zijn vrouw wisten dat we zouden komen! Toen wij afgelopen jaar in nederland waren hebben ze een dochtertje gekregen. Ze wilde haar maar al te graag aan ons laten zien! Het heerlijk om elkaar weer, na zo’n lange tijd, te zien. We mochten Oliva en zijn vrouw 9 dozen vertaalwerk overhandigen. Snel werden er verschillende gemeenteleden opgetrommeld zodat de overhandiging op de officiële manier kon gebeuren.
Oliva vertelde dat hij graag hulp zou krijgen bij het evangeliseren in het achterliggende gebied. Als antwoord daarop heb ik later in de week Jonoro naar hem toegebracht zodat zij samen konden nadenken hoe die hulp er dan uit zou zien.
Het is zo mooi om te zien dat het vertaalwerk nu dan toch langzamerhand zijn weg gaat vinden naar de mensen in de onbereikte gebieden. We zijn zo dankbaar dat er nu ook voorgangers, zoals Oliva en Olivier Haja zijn die er graag gebruik van maken.
De boekjes werden met gezang aangenomen
Vangaindrano, Midongy & Befotaka
In de nieuwsbrief van juni vertelde we dat ik met Wouter van Holst op een verkenningsmissie naar de zeer afgelegen valleien van Midongy & Befotaka waren geweest. De stammen (Antaisaka & Bara) die daar wonen spreken een ander dialect dan dat wat wij spreken. Toch lukte het aardig om het Evangelie uit te leggen. Diverse dorpen hadden aangegeven dat ze graag meer horen over Jezus en inmiddels, hebben verschillende dorpen een maand lang een bijbelleraar ontvangen.
Mattheüs 9:37-38 – De oogst is wel groot, maar er zijn weinig arbeiders. Bid daarom tot de Heere van de oogst dat Hij arbeiders in Zijn oogst uitzendt.
Deze bijbelleraren moesten meerdere dagen lopen om de dorpen te bereiken. Eenmaal in hun dorp hebben ze 28 dagen lang onderwijs gegeven. Een heel bijzondere en mooie onderneming. Ze kwamen terug uit het gebied met bemoedigende verhalen. Sommige dorpen waren begonnen met hun eigen kerkdiensten. Andere dorpen hebben verschillende mensen naar Vangaindrano gestuurd waar ze verder opgeleid worden om een kerk te leiden.
Wat een feest! Zowel Siemen als Dani mochten voorin zitten tijdens de vlucht.
Afgelopen oktober had Wouter weer een missie gepland. Deels om te horen hoe dit bezoek was ervaren door de dorpelingen, en deels om nieuwe dorpen te bezoeken. Wouter had mij weer uitgenodigd om mee te komen. Maar, nu komt het! De helikopter van Helimission had zitplaatsen over. Na wat overleg mochten Siemen en Dani ook mee naar Vangaindrano! Terwijl wij de dagen besteedde aan het bezoeken van de dorpen in de valleien, konden Siemen en Dani lekker spelen met de kinderen van Wouter en Sanne. Wat een feest!
De bezoekjes aan de dorpen waren weer zeer bijzonder. Inmiddels weet ik aardig welke verschillen er in de dialecten zitten en valt het praten in het Bara of Antaisaka me niet zo zwaar meer. Samen met een jonge bijbelstudent, Braco, besprak ik het evangelie met de volwassenen, terwijl Wouter met zijn Malagasy hulp, Willy, de kinderen voor hun rekening nam.
De bijbelverhalen kwamen tot leven toen de mensen de Jezus film zagen.
We kwamen ook terug in een dorp waar ik de mensen voor de grap geleerd had hoe ze moesten groeten in het Antanala dialect. Ze waren het niet vergeten. Een groepje jonge meiden zagen me voorbij lopen en riepen: “Akory lahaly iaban’i Vanya!” (Goedemorgen vader van Vanya). In dit grotere dorp hebben we de nacht doorgebracht. Nick, de piloot, had een beamer meegebracht en toen het donker was hebben we samen met de dorpelingen de Jesus film gekeken. De reacties waren bijzonder en voor velen werden de Bijbelverhalen nu helemaal duidelijk.
Bid voor onze nieuwe broeders en zusters in deze valleien. Het valt niet mee om Jezus te willen volgen terwijl de familie bang is dat er straf van de voorouders komt. Ook de vele toverdokters zitten niet te wachten op nog meer christenen.
Andere (lopende) zaken
Inmiddels lopen we weer richting het nieuwe jaar. Behalve allerlei feestelijkheden betekent dit ook dat het examenjaar voor Issa snel dichterbij komt. We hopen in april richting Nederland te komen zodat hij zijn examens kan gaan doen. Ondertussen betekent dit wel dat hij veel tijd moet besteden aan zijn schoolwerk. Abbey zal komend jaar alvast examen doen in Engels en wiskunde. U begrijpt dat Katja overuren draait om hen zo goed mogelijk te helpen bij het studeren. U gebed wordt op prijs gesteld!
Ja, we zijn ook nog bezig met de vertaling van het boek Genesis. Dat is een hoop werkt omdat het taalgebruik in Genesis heel anders is dan in de Nieuwtestamentische boeken. Hoofdstuk 1 tot en met 6 heb ik gedigitaliseerd en zijn klaar om voor de tweede keer gecontroleerd te worden. Het werk lijkt niet zo erg op te schieten omdat het moeilijk is om nieuw materiaal van Menja (onze vertaler) aangeleverd te krijgen. Hopelijk heb ik bij een volgend bezoek aan ons dorp wat meer tijd om hem ‘achter zijn vodden aan te zitten.’ Maar ja, ook hij moet hard werken om alle eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Dat snap ik best.
Tot slot spelen we nog met de gedachten om ergens in november of december af te reizen naar Ikongo. Dit is het hart van het Antanala gebied en het zou zo mooi zijn als ons vertaalwerk ook daar ingezet kan worden. Ikongo ligt op zo’n 90 kilometer van de hoofdweg af en de laatste berichten waren dat die 90 kilometer ongeveer 8 uur zou kosten met een stevige 4×4 auto…. Ja, dat is iets meer dan 11 kilometer per uur!! We hebben daar al contacten en die hebben aangegeven dat ze graag de boekjes ontvangen. We zullen zien of dat een beetje te doen is.
Lieve vrienden,
We hopen dat u na het lezen van deze brief, net als wij, ook uitziet naar wat de toekomst gaat brengen. We kunnen plannen maken maar één ding weten we zeker: “wat de Heer van plan is, gebeurt.” (Spreuken 19:21)
We voelen ons bevoorrecht dat we zo veel steun krijgen in ons werk.
Bedankt voor uw gebed, medeleven, en ondersteuning! Samen met jullie willen we op de Heer blijven vertrouwen! Want God is goed, altijd! En altijd is God goed!
We wensen u van harte Gods zegen toe!
Katja & Jurgen
Issa, Abbey, Dani en Siemen Hofmann (en vanuit Nederland, Vanya)
Dankbaar zijn we, omdat:
we een grote en machtige God dienen;
de lokale christenen in en rond Maroamboka enthousiast helpen met evangelisatie;
de dorpen in Midongy en Befotaka bereikt worden;
de voorgangers Oliva en Olivier Haja het vertaalwerk graag gebruiken voor hun werk.
Bid voor/dat
onze financiële stand weer op peil komt;
het vertaalwerk en verspreiding;
het vertaalwerk van het boek Genesis;
de plannen om misschien naar Ikongo te reizen;
Issa en Abbey’s voorbereidingen voor hun examens;
dat Katja, tussen het lesgeven, de nodige rust zal vinden.
Foto’s van de groep in Maroamboka
Vertaalwerk bij Oliva brengen
Oliva neemt de dozen graag aan
In de Kerk van Oliva
Het geschenk werd officieel aanvaard
We danken de Heer voor wat Hij ons geeft
De eerste studenten zijn aangekomen
De dame is onze goede vriendin uit het dorp, Fanja
Nog maar 1,5 uur met de 4X4 naar het dorp
Het dialect wordt geleerd aan de hand van de vertalingen
Tja, hoe spreek je dat nou uit?
Twee dames uit het dorp die mee gaan als gids
Op weg naar het eerste dorp!
Woordverkondiging gaat hand in hand met genezing
Ze heeft bevrijding ontvangen
Ndriamanambina met Sarobidy in Beono
Sarobidy (links) woont vlak bij het dorp en is mee als gids
Ndriamanambina onderwijst de Bijbelse verhalen in Beono
De laatste dag waren we wel moe
Iedereen was nog steeds in een goede bui. God heeft grote dingen gedaan!
Op de terugweg naar huis kregen ze nog een kans op een selfie (de bus had een lekke band
Mensen tot ver buiten ons gebied doen nu bijbelstudies aan de hand van ons vertaalwerk
Mensen tot ver buiten ons gebied doen nu bijbelstudies aan de hand van ons vertaalwerk
Foto’s van de trip naar Vangaindrano, Midongy en Befotaka
Samen wachten tot we opgehaald worden door een medewerker van Helimission
Samen wachten tot we opgehaald worden door een medewerker van Helimission
Samen wachten tot we opgehaald worden door een medewerker van Helimission
Voor heel veel mensen was dit de eerste keer dat ze het evangelie hoorden
Dit dorp hadden we in mei 2025 bezocht en nu waren ze begonnen met de bouw van een kerkje.
Het is verbazend hoe veel kinderen er ineens tevoorschijn komen
Wat een voorrecht om de mensen te vertellen over de Redder!
In dit dorp waren de mensen in eerste instantie doodsbang voor ons... Na een beetje humor kwam het goed.
Wouter en ik op de voorgrond terwijl we door Wouter's vrienden geïntroduceerd worden
We zijn er! Na een 8 uur durende vlucht zijn we op zaterdag 10 oktober even na 8 uur ’s avonds veilig aangekomen in Nairobi. Onderweg konden we genieten van het lekkere eten aan boord en van het uitzicht op de Middellandse Zee en de eilanden ten zuiden van Turkije en later de Sahara. Een hele belevenis!
Na aankomst hebben we 3 nachten gelogeerd in het gastenhuis van AIM in Nairobi. Zo konden we – na alle drukte van de afgelopen maanden – even op adem komen en wennen aan Kenia. Een video over onze reis van Schiphol naar het gastenverblijf vindt u op onze multimediapagina.
Op dinsdag 13 oktober reden we in ruim 3 uren naar de plek waar de conferentie plaats vindt. We keken onze ogen uit. De tegenstellingen in Kenia zijn groot: aan de ene kant zie je veel ‘succesvolle’ mensen op straat in strakke pakken, terwijl je om de hoek een van de vele sloppenwijken ziet liggen. In Nairobi zijn de huizen alleen voor de rijken. Wonen in de sloppenwijk is normaal. Dichtbij Nakuru, waar de conferentie is, genoten we van prachtig uitzicht op de Rift Vallei en langs de weg graasden gazellen en zebra’s. Een video over deze reis vindt u op dezelfde multimediapagina.
Tot nu toe zijn we erg blij met de intensieve voorbereiding die we krijgen op de conferentie. We hebben de eerste week stilgestaan bij de Afrikaanse cultuur, waarden en wereldbeeld. Een en ander werd gepresenteerd door een Afrikaan die jaren in Engeland heeft gewoond en zodoende ook de Westerse cultuur en waarden begrijpt. Het is ook erg goed om te praten met de andere zendelingen die hier zijn. Sommigen staan nog aan het begin van hun zendingsloopbaan, terwijl anderen jaren aan ervaring hebben. We steken veel op van de gesprekken tijdens de maaltijden.
De komende week gaan we ons verder verdiepen in het Afrikaanse wereldbeeld en ook komen onderwerpen als veiligheid en gezond leven aan bod. De derde week bespreken we hoe je als zendeling werkelijk verschil kunt maken en verdiepen we ons in wereldreligies. Andere programmapunten zijn het bezoeken van lokale kerken, een lokale moskee en een bezoek aan een Keniaanse familie.
Van 13 tot en met 16 april hebben we deelgenomen aan een voorbereidingscursus voor nieuwe leden van Africa Inland Mission (AIM). We zijn daar enorm bemoedigd, vooral door het ontmoeten van andere christenen uit andere landen met hetzelfde doel voor ogen: het delen van het evangelie van Jezus in Afrika.
Er kwamen veel praktische onderwerpen aan bod, onder andere gezondheid, veiligheid, communicatie, omgaan met internationale verhuizingen en culturele verschillen. We zijn ons nog meer bewust van de offers die gevraagd worden, maar des te enthousiaster ook daadwerkelijk te gaan. Voor de kinderen liep er een parallel programma, waarvan ze erg hebben genoten.
We hebben ook de kans gehad te spreken met de personeelsdirecteur. Wij willen graag weten of we terecht kunnen in een team op Madagaskar. Het is ons duidelijk geworden dat men nog niet inhoudelijk naar ons aanbod heeft gekeken, omdat er zorgen waren omtrent de scholing van de kinderen. De lerares die werkt binnen het team kan namelijk niet nog meer kinderen onderwijzen. De regioleider is nu gemaild dat dit juist geen probleem is voor ons, omdat we zijn ingesteld op en voorbereid om de kinderen thuis te onderrichten! De personeelsdirecteur hoopt met ons dat een en ander nu spoedig duidelijk wordt en hij spant zich daartoe ten volle in.
Deze maand hebben we veelvuldig contact met de personeelsdirecteur van Africa Inland Mission (AIM) Europa. Hij zoekt naar geschikte projecten in Afrika waar wij zouden kunnen dienen.
Inmiddels hebben we 8 verschillende mogelijkheden in 4 verschillende landen doorgesproken. Het betreft landen in de zuidelijke regio van Afrika, namelijk Kenia, Madagaskar, Mozambique en Namibië.
Met name 2 projecten hebben onze aandacht getrokken. Het gaat om projecten onder onbereikte bevolkingsgroepen die animistisch zijn. Dit houdt in dat men sterk gelooft in geesten, dat voorouders worden vereerd en dat toverdokters een grote invloed hebben. De mensen leven in een constante angst voor de geestenwereld.
Wat ons aanspreekt in deze projecten is dat het gaat om mensen die nog niet bekend zijn gemaakt met de blijde boodschap van Jezus Christus. Er wonen onder hen geen mensen die effectief getuigen van de vrijheid en hoop die het christelijke geloof brengt.
Eén van de twee projecten is onlangs afgevallen: alle plaatsen bleken reeds gevuld. Het project dat over is gebleven is op Madagaskar. Momenteel lijkt dit de plek voor ons. In de komende weken onderzoeken we deze optie verder. Bid alstublieft voor wijsheid in dezen.
Onlangs kregen we van het kantoor van Africa Inland Mission (AIM) de uitnodiging voor een oriëntatieweek in Engeland. Gedurende 4 dagen in april krijgen we basisinformatie over AIM voor nieuwe leden en informatie over het land van bestemming. Dat betekent dat voor april duidelijk zal moeten zijn waar we heen gaan.
Op dit moment hebben we veelvuldig contact met de personeelsdirecteur van AIM in Engeland over verschillende mogelijkheden. Bid alstublieft voor ons, de personeelsdirecteur en andere betrokkenen – waaronder familie en leiding van de kerk – om wijsheid in het zoeken naar mogelijkheden.
De oriëntatie is de eerste van de concrete stappen naar het zendingsveld. Na de oriëntatie in Engeland volgt de voorbereiding voor vertrek – waaronder het zorgen voor financiële steun -gevolgd door een oriëntatie in Afrika. Na deze laatste oriëntatie begint ons werk in het land van bestemming.
Op 8 oktober jl. gingen we naar Nottingham voor het laatste interview met AIM (Africa Inland Mission) over onze aanvraag voor het lidmaatschap van AIM. We spraken met de personeelsdirecteur, zijn collega en de algemeen directeur van AIM Europa. Het gesprek duurde ruim 4 uur en er is veel besproken.
De uitkomst van het gesprek is dat het bestuur van AIM unaniem heeft beslist dat God ons heeft geroepen om de Heer te dienen binnen AIM. We zijn erg bemoedigd. Nu we lid zijn van AIM is de verwachting dat we binnenkort concrete informatie krijgen over waar we geplaatst zouden kunnen worden. Wilt u met ons bidden voor wijsheid in dezen?
Nu het interview achter de rug is nemen we nog de tijd voor ontspanning en vakantie. We verblijven bij vrienden op het platteland en genieten van het prachtige landschap. We halen herinneringen op en ontmoeten kennissen in en buiten de kerk.
Vandaag kwam het verlossende bericht dat we begin oktober worden verwacht op het hoofdkantoor van AIM Europa in Nottingham. We hebben lang naar dit gesprek uitgezien, omdat dit het sluitstuk is van de sollicitatie naar lidmaatschap van Africa Inland Mission (AIM). Wanneer we lid zijn krijgen we concreet te horen welke mogelijkheden er in Afrika voor ons zijn.
Het interview betreft een gesprek met de directeur van AIM Europa, de personeelsdirecteur met zijn collega en een lid van de raad van bestuur. De bijeenkomst duurt minimaal 2 tot 3 uren. Tijdens deze vergadering wordt van ons een presentatie verwacht over de noden en mogelijkheden in Afrika en hoe wij geloven dat God ons heeft voorbereid en toegerust om daarop te reageren.
Bidt u mee dat het een vruchtbaar gesprek zal zijn? Hartelijk dank!
We zijn blij dat uit de gesprekken naar voren is gekomen dat onze kerk achter ons staat en zendende gemeente wil zijn. Ook ondersteunt de kerk ons in onze keus voor AIM als zendingsorganisatie.
Een en ander betekent dat we nu aan de laatste stap naar lidmaatschap van AIM toe zijn: een gesprek in Engeland met vertegenwoordigers van AIM Europa. We proberen dit gesprek op korte termijn te plannen: deze of volgende maand.
In mei zijn wij onderzocht door een psychologe naar onze geschiktheid om zendeling te worden. Begin deze maand ontvingen we daarvan de uitslag. In de bevindingen van de psychologe kunnen wij ons goed vinden.
Het onderzoeksrapport wordt door de zendingsorganisatie gebruikt om een beter beeld te krijgen van wie wij zijn en waar we het beste kunnen gaan dienen. Ook is geïnventariseerd op welke gebieden begeleiding of een cursus aangewezen is. Een psychologische beoordeling is dan ook een waardevol hulpmiddel in de voorbereiding op vertrek.
De volgende stap is een gesprek met vertegenwoordigers van AIM Nederland en de Raad van Oudsten van onze kerk. Het is belangrijk dat alle neuzen dezelfde kant op staan en dat willen we in die bijeenkomst kortsluiten. Vervolgens komt er een eindgesprek in Engeland, waarna we toegelaten kunnen worden tot het lidmaatschap van AIM.
