Nieuwsbrief februari 2026 – Jurgen & Katja Hofmann
Lieve vrienden,
Het nieuwe jaar is alweer twee maanden oud. Als gezin zijn we ons rustig aan het voorbereiden op het verlof dat voor ons ligt.
Maar voordat we daar iets meer over vertellen nemen we je in deze brief graag mee naar Madagascar, naar de dorpen, de mensen, en de verhalen die ons werk en leven hier definiëren. Bedankt dat jullie met ons meeleven, meebidden en meestrijden.
Plotseling naar Nederland
In de vorige nieuwsbrief vertelde we dat het werk op Madagascar eigenlijk nooit voorspelbaar. Soms voelt het alsof we vooral zitten te wachten, en soms lijkt alles tegelijk te gebeuren.
Als je dan ineens zo’n drukke periode hebt lijken ander zaken ook wel plotseling te gebeuren. Een paar dagen voor Kerst kregen we het bericht dat Jurgen’s vader met spoed opgenomen was in een verzorgingshuis.
Ondanks dat het bericht plotseling kwam, was het niet onverwacht. Jurgen’s vader was al geruime tijd aan het verslechteren. Dementie deed zijn destructieve werk.
Op 29 februari vloog ik (Jurgen), samen met onze tweede dochter, naar Nederland. Vader was nog niet gestorven dus hopelijk zouden we hem nog even zien. Tijdens de overstap in Ethiopië kregen we het bericht dat hij ons was ontvallen. Dat was even slikken!
Gelukkig heb ik altijd alles tegen mijn vader kunnen zeggen wat er echt toe deed. Ik had geen onuitgesproken zaken. Elke keer dat we elkaar zagen of elkaar hoorde over de telefoon even vertellen hoe veel ik van hem hield. Een goede gewoonte de we vaak vergeten, maar in dit soort gevallen duidelijk wordt waarom het goed is om te doen.
Een geluk bij een ongeluk
En terwijl heel Nederland te kampen had met allerlei kleuren-codes, hebben wij vooral kunnen genieten van de sneeuw en het samenzijn. Doordat het openbare vervoer in Drenthe en Groningen grotendeels stillag, moest onze dochter haar studie thuis voortzetten. Dat betekende dat we elkaar lekker veel konden zien en dat we ‘s middags even fijn in het besneeuwde bos of landschap konden gaan wandelen.
Opnieuw in het dorp
Op het moment van schrijven zijn we natuurlijk alweer terug op Madagaskar. Na een paar weken is het ook weer goed om bij Katja en de andere kinderen te zijn.
Maandag, 9 februari, ben ik met onze twee jongste kinderen afgereisd naar ons dorp. Onze eerste taak was om het huis weer schoon te maken. Spinnenwebben, ratten uitwerpselen, dode beestje, en stof … heel veel stof. Het is iedere keer weer even kijken of alles het nog doet. Gelukkig waren de elektriciteitsdraden van de zonnepanelen nog in orde, maar de waterleiding vanaf de watertank tot aan het toilet was wel gebroken. Ach, het houdt je van de straat zullen we maar zeggen.
Drukte van belang
Alles gerepareerd en schoongemaakt, dus Op 12 februari konden we de groep evangelisten ontvangen. We konden ze pas iets later op de dag ophalen omdat diverse hellingen eerder op de ochtend nog te modderig en glad waren. De zon had genoeg geschenen om de weg rond 13:00 weer gangbaar te maken.
Dit was de langste helling met modder. Een dag eerder kwamen we hier nog niet tegenop. Als je goed luistert hoor je stenen en keien onder de auto aanklappen.
Het was een blij weerzien van oude bekenden en nieuwe gezichten. Tien mensen totaal, acht mannen en twee dames. Allemaal van verschillen stammen en gebieden op Madagaskar: Vezo, Tsimihetsy, Antaimoro, Mahafaly, Masikoro. Wat een rijkdom om te zien hoe mensen uit alle hoeken van Madagascar samenkomen, met eensgezind in het Evangelie. Ze komen elk met hun eigen dialect wat betekent dat ons vertaalwerk, hard nodig hebben om de Antanala taal te begrijpen en spreken. Gelukkig worden ze door lokale christenen uit Maroamboka enthousiast geholpen. De lokale mensen kennen de dorpen, ze kennen de cultuur, en mensen vertrouwen hen.
Het is mooi om van onze dorpelingen te horen dat de gasten meer dan welkom zijn. Ter loops wordt dan wel even gezegd dat het soms lastig is om hen te verstaan en om zichzelf verstaanbaar te maken aan hen. Het mag de pret niet drukken! De mensen in ons gebied waarderen het enorm dat deze ‘vreemdelingen’ zijn gekomen om hen het evangelie uit te leggen. De mensen hangen aan hun lippen. Toch blijft het een vreemde gewaarworden dat ik, de blanke man uit een ver land, af en toe nog steeds als woordenboek moet functioneren: “Meneer!? Wat betekent dit woord en hoe spreek je dat woord uit? En hoe moeten we de mensen nu eigenlijk begroeten?” …
Het bemoedigt ons enorm om te zien dat het werk niet alleen door ons gedaan wordt—, maar nu vooral door hen zélf. Dat is precies wat we jarenlang hebben gebeden.
Toen … De terugreis, en de Heer was er bij!
Toen moesten we nog terug naar de hoofdstad. Het is een rit van 540 kilometer en als we die in één keer zouden rijden doen we daar 18 uur over. We doen het dus altijd in tweeën. We wilden er voor het weekend zijn zodat we onze zoon’s 15de verjaardag (21 februari) konden vieren.
Op de tweede dag reizen kwam er een rare lucht in de auto. Aanvankelijk dachten we aan de vuurtjes die langs de kant van de weg gestookt waren. Maar o wee! Al snel kwamen we tot een abrupte stilstand … De auto was oververhit en de temperatuurmeter had het niet aangegeven. Motorkap open en kijken. Ja hoor, de koelvloeistofslang was compleet opengebarsten. We zaten nog dik 11 uur rijden van de hoofdstad af.
Na even nadenken eerst Katja maar even opgebeld om te zeggen dat we voorlopig nog niet thuis zouden komen. Daarna belde ik Peter van Buuren in Tana. Zijn monteurs hebben de auto altijd in onderhoud. Zij kenden wel een goede monteur bij ons in de buurt. Die monteurs kwamen naar ons toe en nadat de auto afgekoeld was werd de radiator gevuld met water en reden we langzaam terug naar een stadje waar we zojuist doorheen waren gereisd.
De diagnose was snel, de oplossing minder. Door de enorme hitte was de cilinderkop verbogen en moest dus afgevlakt worden. Met een nieuw koppakking zou alles weer goed moeten zijn. Jammer genoeg was het minder eenvoudig. De cilinderkop lekte nog steeds en daar konden ze niets aan doen.
Na drie dagen sleutelen, beslisten we dat we dan maar met kunst en vliegwerk door moesten rijden naar Antananarivo.
Wat nu? Eén van de kidneren stelde voor om de Heer om koud weer te vragen. Hij had het nauwelijks gebeden of de kraakheldere lucht trok helemaal dicht met zware regenwolken. Het begon te regenen zoals je dat maar weinig ziet. Het bleef regenen en elke keer als we verder op de route een heldere lucht zagen, trok deze dicht op het moment dat we daar aankwamen. Dit koelde de dag zo snel af dat we daardoor alleen nog maar om de 35 minuten de jerrycan moesten omwisselen met een volle. U kunt zich wel voorstellen dat we zwaar onder de indruk waren van Gods ingrijpen! Hij is goed en betrouwbaar!
Dit zijn de screenshots van de weer-app. Je kunt goed zien hoe de regen onze route bedekt. Klik op de afbeelding voor een groter formaat (onderaan staat de tijd).
We kwamen na 16 uur en 30 keer omwisselen van de jerrycans, op zondagochtend om 03:30 thuis. We zijn de hele dag en nacht doorgereden. Wat een avontuur!
En de verjaardag? Die hebben we na een paar uur flink slapen alsnog gevierd met een heerlijke zelfgemaakte appeltaart.
In de garage
De auto staat nu bij Peter in de garage. De monteurs zijn gelijk aan de gang gegaan en hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om het hele blok na te lopen. Nu is het alleen nog een kwestie van zoeken naar een cilinderkop. Die zijn nieuw te krijgen, maar nieuwe Nissan Patrol cilinderkop is niet te betalen. Gelukkig zijn er ook goede tweedehands cilinderkoppen te vinden. Die moeten dan alleen even netjes afgevlakt worden. Toch kosten deze tweedehands ook al snel 600 Euro. We hebben nog wel een buffer in ons autofonds, maar dat is niet toereikend. Misschien kunt u in gebed kijken of u een extraatje kunt geven?
Op deze pagina kunt u lezen hoe u kunt geven voor de auto.
Verlof naar Nederland
Zoals gezegd zijn we ons ook aan het voorbereiden op het verlof naar Nederland. Onze oudste zoon hoopt zijn eindexamen te gaan doen en ook onze tweede dochter zal alvast voor enkele vakken examen doen. Dankzij Katja zijn ze straks prima voorbereid.
Naast lesgeven is Katja veel bezig met het schoolprogramma voor dit jaar en nieuw schoolmateriaal—wat mag mee terug naar Nederland en welke materialen nemen we straks weer mee naar Madagaskar.
Inmiddels zijn de tickets geboekt en hopen we 8 april weer op eigen bodem te landen. We kunnen weer terecht in het huis van Johan en Miranda van Bijsterveld in Oudewater. Via stichting hand mogen we straks ook een auto lenen zodat we ook mobiel zijn. We zijn dankbaar dat dit zo fijn en snel geregeld kon worden.
Inmiddels hebben we ook al de eerste afspraken gemaakt wat betreft presentaties en woordverkondigingen. Op deze pagina kunt je zien waar we uitgenodigd zijn.
Tot slot
Als we terugkijken op alles wat we hier mogen ondernemen, dan wordt één ding heel duidelijk: God is trouw. In alles!
We kunnen plannen maken, maar het is de Heer die het werk leidt. En we zijn dankbaar dat we het samen met jullie mogen doen—met jullie gebed, jullie betrokkenheid, ondersteuning, en bemoedigingen. Laten we samen blijven vertrouwen op Hem. Want, God is goed—altijd. En altijd—God is goed.
Dank jullie wel.
Katja, Jurgen en de kinderen Hofmann
Gebeds en dankpunten
Dankbaar zijn we, omdat:
- we een grote en machtige God dienen;
- de lokale christenen in en rond Maroamboka enthousiast helpen met evangelisatie;
- we bijna op verlof mogen komen;
- de examenvoorbereidingen van de kinderen supergoed gaan.
Bidt voor/dat:
- onze financiële stand weer op peil komt;
- het vertaalwerk en verspreiding;
- het vertaalwerk van het boek Genesis;
- de extra kosten voor de auto gedekt zullen worden;
- Katja, omdat ze nog veel moet plannen voor het verlof;
- dat Katja, tussen het lesgeven door, de nodige rust zal vinden.
Een jaar geleden, op een donderdagochtend, vertelde Jurgen de bijbelverhalen aan de koning van Tsiombivohitra. Er was nog een man aanwezig, een oudere man. Zijn naam is iaban’i Roly. Jurgen kende hem niet. De weken daar op was iaban’i Roly verschillende keren aanwezig. Na wat gesprekjes kwam Jurgen er achter dat hij een voorname man uit ons eigen dorp is. Waarom woonde hij dan niet in Maroamboka? Iaban’i Roly liet een nieuw groot huis bouwen (Trano-be) en zolang die nog niet klaar was woonde hij elders.
Het is een interessante afspraak. Niet alleen is iaban’i Roly één van de koningen in Maroamboka, daarnaast is hij ook één van de voornaamste toverdokters in ons gebied. Samen met een ‘collega’ toverdokters trekt hij klanten vanuit de verre omtrek. Er komen zelfs mensen uit de hoofdstad om gebruik te maken van zijn diensten. Ze hopen speciale ‘zegens’ of andere zaken te ontvangen. Zaken, waarin alleen hij kan voorzien. Iaban’i Roly is een gevreesd man onder de Malagasy. Ondanks dat de verhalen zich duidelijk uitlaten over de praktijken van de toverdokters, verwacht Jurgen niet veel problemen. Jurgen komt op uitnodiging van iaban’i Roly. Een uitnodiging die hij niet aan zijn neus voorbij laat gaan.
Naar vrienden hebben we niet hoeven zoeken. We kenden natuurlijk Sylvestre al, die aan AIM een stuk van zijn land heeft afgestaan ten behoeve van ons huis. We eten regelmatig samen. We mochten ook kennismaken met de president van de fokontany, een soort hoge gemeenteambtenaar in het gebied rond Sandrohy, waar Maroamboka onder valt.
Dan is er nog Menja, de plaatselijke onderwijzer. Hij woont op het erf van maman’i Prisca en heeft gezegd dat hij ons graag wil helpen met het vertalen van bijbelverhalen in het Tanala. Met Jurgen heeft hij al één van de dorpjes, waarop we ons richten, bezocht.
Ratten dus. Wat een vernielers! Tot nu toe hebben ze behalve in ons eten de tanden al gezet in zeep, dekens, kussens, kleding, bakvormen, plastic boterkuipjes, speelgoedpijlen, ballen, pittenzakken, boeken en hout. Vanya heeft weliswaar een jong poesje gekregen, maar het jagen op ratten moet ze nog leren. Intussen bouwt Jurgen een rat-vrije kast onder de trap voor ons verse voedsel en zetten we vallen.
De auto wordt langzaam maar zeker toegerust voor de zware omstandigheden waarin we hem gaan gebruiken. Zo hebben we een grote dakdrager laten maken door plaatselijke metaalbewerkers. Het is een enorm gevaarte (2,30 bij 1,20). We zijn er blij mee omdat we op deze manier makkelijk spullen in en uit het gebied kunnen vervoeren.
De nationale wegen lijken soms meer op Nederlandse gatenkaas dan op een weg. Dit maakt het rijden behoorlijk intensief. Jurgen en Issa kwamen ‘s middags in Abohimahasoa aan. Daar hebben ze overnacht om vervolgens de volgende dag het tweede stuk te rijden. Vlakbij Ifanadiana raakte één van de banden lek. Gelukkig was hulp niet ver weg. Jurgen vroeg een agent om hulp en nadat deze zijn AK47 even aan de kant gezet had, hield hij een vrachtwagen staande. De chauffeur heeft toen met een plaatselijk bewoner het reservewiel onder de auto gezet… Het was niet nodig voor Jurgen om zijn handen vies te maken, zo was de mening van de chauffeur. In Ifanadiana is de band gerepareerd voor € 1,70.
De auto is goed te horen en dus stonden de bewoners van Sandrohy al bij de weg te wachten. Er werd enthousiast gejuicht door de kinderen en velen kwamen even de handen schudden. Na even kort bij praten werd de rit vervolgd naar Maroamboka, zo’n vijf kilometer van Sandrohy. Op deze weg werd de auto goed getest. Diepe geulen afgewisseld met keien die de steile paden, van soms 35% en meer, zeer lastig begaanbaar maken.
Het huis staat pal naast een waterbron met schoon water. De druk op deze bron is de meeste tijd van het jaar hoog genoeg om er eventueel een waterleiding op aan te sluiten. Dit laatste gaat de bouwer nog naar kijken. Toen Jurgen en Issa er waren was er al langere tijd geen regen gevallen. Hierdoor stond er niet of nauwelijks druk op de bron. We zullen kijken of we dit kunnen ondervangen door een grote waterton te installeren waarmee we regenwater kunnen opvangen en bewaren. Het huis is gebouwd van hout uit het nabije regenwoud. Het dak is voorzien van golfplaten en de vloer zal van cement worden. De meeste traditionele huizen hebben dat niet wat dan ook tot veel overlast zorgt als het regenseizoen losbarst. We hopen deze of volgende maand met een vriend te gaan kijken naar zonnepanelen en alle bijbehorende elektronica. Zonnepanelen is een luxe die wel meer voorkomt in het gebied. Veel mensen hebben een systeem waarmee ze bijvoorbeeld een telefoon kunnen opladen of een DVD kunnen kijken.
De verwachting is dat Jurgen binnenkort weer naar Maroamboka zal afreizen om diverse spullen, zoals een bed en schoolmaterialen en ander huisraad, te brengen. De bouwer dacht dat we in januari onze intrek wel zouden kunnen doen.
Dit is hem dan: onze Nissan Patrol uit 1999. We hebben lang moeten zoeken naar deze mechanische auto, maar eindelijk is het gelukt. Het is belangrijk dat de auto niet alleen een vierwielaandrijving heeft, maar ook dat hij mechanisch is in plaats van elektronisch. Mechanische auto’s zijn een stuk gemakkelijker te repareren, als het nodig is zelfs provisorisch door een leek. Er is geen boordcomputer die uitgelezen moet worden en met wat eenvoudig gereedschap komen we in geval van nood een heel eind. Voor de liefhebbers: het motorblok is een 4,2 liter diesel, 6 cilinders. Klik op de afbeelding om meer foto’s te zien.
Op dit moment wordt druk gebouwd aan ons huis. We stonden versteld toen we een paar weken geleden hoorden dat het huis al half af zou zijn. We gingen er voorzichtig van uit dat bedoeld werd dat al 50% van de materialen was verzameld, maar nee: onderstaande foto’s laten toch duidelijk zien hoe snel het gaat. We hebben goede hoop dat onze nieuwe stek met ongeveer een maand klaar zal zijn, al gaf de bouwer aan dat ze veel last hebben van de regen. We verwachten dat we in het begin van het nieuwe jaar kunnen verhuizen.
De tekeningen voor het huis mochten we zelf maken en zijn hier en daar aangepast door de bouwer… en later, tijdens de bouw, is het één en ander nog iets meer aangepast. Het grondoppervlak wordt zo’n 40m2. Aan weerszijden van de woning komen op de verdieping 2 kamers: één voor de meisjes en één voor de jongens. De begane grond zal voor een derde deel slaapkamer zijn, het andere deel wordt woonkeuken. Het toilet en de wasgelegenheid komen buiten en voor het huis krijgen we een veranda, zodat we overdekt buiten kunnen zitten en de was drogen. Er worden lokale materialen gebruikt: het huis wordt van hout met een cementen vloer en een golfplaten dak.