blog | Jurgen & Katja

13nov20262026-11-13T11:10:12+01:00

Nieuwsbrief Jurgen & Katja November 2026

De laatste nieuwsbrief schreven we in september, vlak voordat we weer terug zouden reizen naar Madagaskar.

Inmiddels zijn we weer volop geland in het leven op Madagaskar. Het was weer even zoeken naar het juiste evenwicht tussen werk, gezin en de dagelijkse gang van zaken. Madagaskar staat bekend als tany moramora: het land waar alles rustig aan gaat. Op het moment van schrijven zit ik, Jurgen, onder een palmendak, met een kokosmelk in mijn hand, naar de Indische Oceaan te kijken. Daar kom ik straks nog even op terug.

De twee oudste kinderen

Onze oudste dochter verbleef in de zomervakantie bij ons in Oudewater. Supergezellig om weer allemaal samen te zijn! U begrijpt dat het wel weer even moeilijk was om opnieuw afscheid te nemen. Ook onze tweede is niet met ons teruggegaan naar Madagaskar. Vlak voor ons vertrek ging hij naar vrienden in Kansas, VS. Daar is hij een maand geweest en heeft hij geholpen op de boerderij. Inmiddels is hij weer terug in Nederland en woont hij een paar weken bij zijn zus. Het is de bedoeling dat hij op 24 november nog voor een periode naar Madagaskar komt, voordat ook hij in Nederland gaat studeren.

Andere rollen

Het is gek om de kinderen te zien vertrekken. Veel zendelingen keren terug naar hun thuisland zodra hun oudste kind gaat studeren. Wij hebben echter altijd gezegd dat we willen blijven doen waartoe de Heer ons roept. Gelukkig staan onze kinderen daar ook zo in.

Wat we wel zien gebeuren, is dat er een ‘verjonging’ gaande is in de zendingsgemeenschap. De oude rotten in het vak vertrekken één voor één en betrekkelijk jonge gezinnen komen daarvoor in de plaats. Dat maakt het voor onze kinderen lastig om aansluiting te vinden bij andere kinderen uit de zendingsgemeenschap. Inmiddels zien we dat onze tweede dochter en tweede zoon de rol van kinderwerkers op zich hebben genomen. Eerst maakten ze zelf deel uit van de kinder- en tienerclub, nu geven ze daar leiding aan.

Ook voor ons zien we veranderingen. Waar we voorheen vaak even feedback wilden van meer ervaren zendelingen, merken we nu dat anderen ons om advies vragen. Ook zien we dat jongere gezinnen regelmatig bij ons aankloppen voor advies of gewoon een beetje bemoediging nodig hebben. Heel gek om zomaar tot de ‘senioren’ te behoren, haha!

Unit Leader

Eén van mijn rollen is die van Unit Leader. Binnen AIM werken we met aangestelde leiders per regio. Bij ons op Madagaskar is dat Manoa Ratovana. Manoa en zijn vrouw hebben zich de afgelopen jaren een slag in de rondte gewerkt en zijn hard toe aan een periode van verlof. Ze hopen vier maanden rust te kunnen nemen.

Ik zag de bui al hangen… En jawel, Manoa belde me op. Hij is Malagasy, dus er werd eerst over koetjes en kalfjes gepraat — want zo hoort dat hier — maar daarna kwam hij met het verzoek of ik zijn werk de komende maanden wil overnemen.

Dat heb ik al eens eerder voor een paar weken gedaan. Dat was in een periode waarin er een cycloon over Madagaskar trok. Daardoor was ik, naast interim-Unit Leader, ineens ook crisismanager. Ach, het houdt me van de straat, zullen we maar zeggen.

Antsirabe, Ranomafana, Maroamboka, Vangaindrano en terug

Op de markt in Vangaindrano ligt een ruime sortering aan groenten

Uiteraard ontstond al snel weer het plan om naar ons dorp, Maroamboka, te gaan. We hadden al lange tijd niets van onze vertaler, Menja, gehoord en waren dus toch wel nieuwsgierig of hij inmiddels weer wat nieuwe hoofdstukken van Genesis klaar zou hebben.

Normaal gesproken ga ik er alleen naartoe, samen met één of twee van de kinderen. Dit keer ging het anders. Onze vrienden Wouter en Sanne van Holst wonen met hun drie kinderen in Vangaindrano. Dat ligt zo’n acht uur rijden ten zuiden van ons dorp.

De familie heeft de afgelopen periode heel wat te verduren gehad en ze vroegen of we het zouden zien zitten om een paar weken bij hen te komen. Hoe lief we ze ook hebben… Het idee van drie dagen in de auto sprak ons niet zo aan. Maar we begrepen ook wel dat het voor hen heel fijn zou zijn om gewoon eens wat mensen op bezoek te hebben die weten hoe het leven hier in elkaar steekt. Dus na wat gepuzzel waren we eruit.

Op de heenweg zouden we stoppen in Antsirabe, waar onze Amerikaanse vrienden Russel en Kathy Thomas wonen. Die hadden we al heel lang niet gezien en ze waren meteen enthousiast. We zijn daar een paar nachten gebleven. Dat gaf mij gelijk de gelegenheid om hun werk te zien.

Ze leiden Malagasy christenen op tot zendelingen in een cursus van acht weken. Ze ontvangen jonge christenen uit het hele land, bij voorkeur van het platteland. Het gaat om jonge mensen die er geen enkel probleem mee hebben om in afgelegen gebieden te wonen. Dat is een groot voordeel, want juist in het binnenland is er weinig tot geen toegang tot het evangelie.

Supermooi om te zien! U begrijpt dat ik hier mooie kansen zie voor eventuele studenten uit ons eigen gebied of zelfs daarbuiten. Waarom zelf alle moeite doen als je broeder en zuster al zoiets moois op poten hebben gezet?
Na een bezoek aan de familie Thomas reisden we door naar Ranomafana om boodschappen te doen voor ons verblijf in het dorp. Halverwege die rit van acht uur ontdekten we dat de auto geen zin meer had om met een beetje behoorlijke snelheid de bergen op te rijden. Het was alsof hij niet genoeg brandstof kreeg.

We hebben toen één van de brandstoffilters uit het systeem gehaald om te kijken of dat verschil zou maken. Het filter kon immers verstopt zijn. Dat mocht niet baten. In Ranomafana belde ik even met de monteur van de garage in Tana. Die wist een goede monteur in Ranomafana. Volgens hem moest het aan de brandstofpomp liggen. En warempel! Ze haalden het ding eruit, maakten het schoon en zetten het weer terug. Dat scheelde een hoop kracht tijdens het rijden. Vooralsnog denk ik dat ook de zuigerveren aan vervanging toe zijn, maar dat bekijken we in Tana nog wel even.

Door naar Maroamboka! Nadat het huis schoon was, konden we even ontspannen. De kinderen gingen heerlijk wandelen en ik bracht een bezoek aan Menja. Gelukkig had hij weer een paar hoofdstukken van Genesis klaar. Hij zei dat het er niet zo veel waren, omdat ik al zo lang niet was geweest. En dat is inderdaad ook wel een beetje hoe het gaat. Vaak hebben mensen hier bij langere projecten even een stok achter de deur nodig. Het leven zit hier zo vol met allerlei uitdagingen dat de wat minder dringende zaken al snel naar de achtergrond verdwijnen.

In Maroamboka heb ik gelijk alle waterleidingen rondom het huis vervangen. Ik had het materiaal al in huis. De hele dag lekker bezig geweest: modder tussen de tenen, blaren op de handen en het zonnetje in mijn nek. Net als vroeger! Maar wat anders is dan vroeger, is dat ik het niet meer zo gewend ben. De volgende dag lag ik dan ook de hele dag op mijn mat, met hoofdpijn en algehele malaise. Kortom: een zonnesteek. Blèh!
Na een paar dagen zijn we doorgereisd naar Vangaindrano om daar een paar weekjes door te brengen met de familie Van Holst. Dat zijn goede weken geweest, waarin we veel met elkaar mochten delen. Het is mooi om hen mee te maken op hun eigen project. Ik was er al eerder geweest, maar als je wat langer blijft, krijg je toch een beter beeld.

Kokosmelk en de Indische Oceaan

Het kan lang aan met de schokbrekers maar er komt een moment dat de weg te slecht wordt.

Nu komen we aan bij de kokosmelk in mijn hand, terwijl ik naar de Indische Oceaan kijk.

Om nog een keertje bij Menja op bezoek te gaan, hadden we het plan opgevat om op de terugweg naar Tana dezelfde route te nemen als op de heenweg, maar dan in omgekeerde volgorde.

Een paar dagen voor ons vertrek uit Vangaindrano kreeg onze dochter malaria. We hebben haar gelijk medicijnen gegeven en twijfelden nog even of we wel zouden vertrekken. De medicijnen leken te werken en ze voelde zich al wat beter. We besloten daarom toch te gaan.

Aanvankelijk ging het goed, totdat ze ook nog eens wagenziek werd. Wagenziekte en zwakte door malaria zijn geen goede combinatie.

Daarbovenop brak halverwege één van de schokbrekers doormidden. Snel rijden was er dus niet meer bij. We hebben de schokbreker in een dorp laten verwijderen en gokten erop dat we een nieuwe konden krijgen in Manakara, de grote stad in de buurt van Maroamboka.

Vroeger moesten zulke onderdelen apart besteld worden en moest je een dag of twee wachten. Gelukkig is dat veranderd. In de eerste onderdelenwinkel werd ik doorverwezen naar een specialist. Daar kwamen we in een winkel vol onderdelen terecht! Hoera voor de vooruitgang. Twee uur later was de schokbreker vervangen en konden we weer verder rijden.

Het is handig als je ergens een beetje bekend bent. We hebben twee van deze kleine bungalowtjes om te verblijven totdat onze dochter weer kan reizen

Het was inmiddels laat in de middag, dus vonden we het, ook met het oog op onze patiënt, beter om in Manakara te blijven. Hier kennen we de weg en de mensen spreken ons dialect. Na even zoeken kwamen we op een wat afgelegen plekje een soort bungalowparkje tegen. Er waren twee bungalows vrij en daar konden we zo in.

Normaal gesproken eten toeristen in het bijbehorende restaurantje, maar wij hadden zelf groenten en rijst meegenomen. De gastvrouw gaf ons een kookstelletje op houtskool, zodat we zelf onze maaltijden konden bereiden. De mensen kijken hun ogen uit. Witte mensen die praten zoals zij en zelfs koken zoals zij dat doen!

Ondertussen ligt onze dochter nog steeds op bed. We hadden gehoopt dat de medicijnen tegen de malaria goed zouden aanslaan. Jammer genoeg was dat niet het geval en hebben we haar nu een tweede kuur met een ander medicijn gegeven. Dat tweede medicijn moet gedurende drie dagen, twee keer per dag, worden ingenomen.

Ondanks dat we hier goed zitten, is het voor haar natuurlijk helemaal niet fijn. Ze is moe, heeft hoofd- en spierpijn en slaapt veel. Vanmorgen heeft ze gelukkig alweer wat gegeten, maar we hopen en bidden dat het morgen beter met haar gaat. [EDIT] Het is nu de volgende morgen en de medicijnen lijken nu goed aan te slaan, prijs God!

Op dit soort momenten zit je toch het liefst in je eigen huis. We zullen moeten bekijken hoe het de komende dagen gaat. Een tweede rit naar Maroamboka zit er voorlopig niet meer in, maar dat geeft niet. We gaan zaterdag kijken of we verder kunnen reizen.

Op de oudewetse manier koken heeft ook wel wat

Bedankt voor jullie steun en gebeden!

Deze nieuwsbrief is dus vanaf een vreemde plek en in een bijzondere situatie geschreven. Maar ook vanaf deze locatie willen we jullie hartelijk bedanken voor alle steun en gebeden.

Ik denk dat wel duidelijk is dat het geen overbodige luxe is om ons, en het zendingswerk in het algemeen, in gebed op te dragen aan de Heer. Hij ziet alles en Hij is bij ons. We weten ook dat Hij de Geneesheer is.

Nog even een korte uitleg

Het is u misschien opgevallen dat we de namen van de kinderen niet meer noemen. Dat is op hun eigen verzoek. Ze worden ouder en willen bewust omgaan met het openbaar maken van hun namen. Met name vanwege sociale media zijn ze daar heel voorzichtig mee. Uiteraard willen we daar gehoor aan geven.

Tot slot

Als we terugkijken op alles wat we hier mogen ondernemen, wordt één ding heel duidelijk: God is trouw. In alles! We kunnen plannen maken, maar het is de Heer die het werk leidt.

En we zijn dankbaar dat we dit samen met jullie mogen doen — met jullie gebed, betrokkenheid, ondersteuning en bemoedigingen.

Laten we samen blijven vertrouwen op Hem. Want God is goed — altijd. En altijd — God is goed.

Dank jullie wel.

Katja & Jurgen
en de kinderen Hofmann.

Gebeds en dankpunten

Dankbaar zijn we, omdat:

we een grote en machtige God dienen;

de lokale christenen in en rond Maroamboka zelfstandig dingen organiseren;

we de gelegenheid hebben gehad om andere zendelingen te bemoedigen;

onze zoon een goede tijd in Kansas heeft gehad.

Bidt voor/dat:

onze financiële stand weer op peil komt;

het vertaalwerk en verspreiding;

we gevrijwaard blijven van ziek en zeer;

de gezondheid van ons en onze kinderen;

de auto goed blijft werken tijdens onze reizen.

Twee korte video’s

Nieuwsbrief Jurgen & Katja september 2026

07sep2026

Door Jurgen & Katja

Nieuwsbrief Jurgen & Katja september 2026

Lieve broeders, zusters en vrienden,

We zijn ons alweer aan het voorbereiden ons vertrek terug naar Madagaskar.

De maanden in Nederland zijn snel gegaan. Het was geen normaal verlof maar een speciaal verlof vanwege familie omstandigheden. Dat klinkt heel spannend maar het komt er in ons geval op neer dat de examens van onze oudste zoon en het deel examen van onze tweede dochter, geschaard worden onder ‘familie omstandigheden.’

De examens

De examens zijn achter de rug. De kinderen zijn met vlag en wimpel geslaagd. Het was wel wat vreemd want de kinderen die gewoon naar school gaan hadden de examens al achter de rug en bij velen hing de vlag met tas al uit. Maar omdat onze kinderen thuisonderwijs krijgen moeten ze naast de schriftelijke examens ook voor alle vakken nog mondelinge examens doen. Pas daarna kon bij ons de vlag uit… En konden de kinderen aan iedereen uitleggen dat dit niet was vanwege een herexamen maar omdat ze nog een paar weekjes langer bezig waren.

Allebei geslaagd met heel goede resultaten… Maar ja, niet even in beeld willen hè!

We hadden augustus ook ingepland om in Nederland te zijn omdat deze maand gebruikt kan worden voor eventuele herexamens. Maar zoals gezegd was dit niet nodig en hadden we dus lekker een paar weekjes de tijd om echt even vakantie te vieren met elkaar. Superleuk natuurlijk! Ook onze oudste dochter was naar Oudewater gekomen om de zomervakantie bij ons door te brengen. Het was weer ouderwets druk en gezellig in huize Hofmann.

Kort maar bondig

Ondanks dat we dit keer wat korter in Nederland waren hebben we toch veel mogen doen. Ik, Jurgen, ben bij diverse kerken geweest om te vertellen over ons werk en/of om de woordverkondiging te verzorgen. We voelen ons bevoorrecht om een heel diverse achterban te hebben. Ik zeg wel eens voor de grap dat ze in de ene kerk aan de lampenkappen hangen en slingerend de Heer prijzen, terwijl we in de andere kerk keurig gekleed Psalmen mogen zingen. Die veelkleurigheid is een groot goed en laat zien wie onze God is!

Als gezin hebben we de familie en onze vrienden bezocht en mochten we de pasgeboren kindjes van Jurgen’ s neven even vasthouden.

Natuurlijk hebben we van het heerlijke weer genoten. In Oudewater zitten we op een steenworp afstand van de IJssel dus de tijdens de warmste dagen konden de kinderen een heerlijke duik nemen in het koele water. Op het moment van schrijven vertrekt onze jongste net richting diezelfde IJssel maar nu gewapend met een hengel en brood.

Vertalen en werk

Tussen alle bedrijvigheid door heb ik ook nog kunnen werken aan het vertaalwerk. Genesis 1-11 is nu klaar om getest te worden. Hopelijk lukt het onze vertaler, Menja, om de overige hoofdstukken ook binnenkort aan te leveren.

Tijdens ons verblijf in Nederland heeft ons huis in het dorp gediend als onderkomen voor een groep Malagasy zendelingen. Onze vrienden, Sylvestre en Fanja, vroegen of ze het huis mochten gebruiken. Nou, geweldig natuurlijk! Sylvestre heeft de sleutel en we vertrouwen hem en zijn vrouw volledig. Hoe mooi is het toch als dit soort acties steeds minder afhankelijk worden van onze aanwezigheid. Daar kunnen we de Heer voor danken.

Thuisonderwijs

Zoals gezegd gaan we weer naar Madagaskar en daar zullen de kinderen weer volledig les krijgen van Katja (en een paar vakken van mij). Thuisonderwijs is een enorme zegen en als we naar onze kinderen kijken zien we inmiddels ook de mooie vruchten er van. Toch zult u misschien wel gemerkt hebben dat thuisonderwijs een onderwerp van discussie is in Nederland.

Voor ons is er niet zo veel aan de hand want wij gaan weer naar Madagaskar. Maar voor zo’n 2860 andere Nederlandse kinderen wordt het komende jaar spannend. In april 2026 heeft de hoge raad namelijk in een uitspraak gezegd dat Kinderen in principe altijd naar school moeten. Hoe werkt het dan? Als iemand thuisonderwijs wil geven aan zijn of haar kind dan moet die persoon een beroep doen op vrijstelling. Die vrijstelling komt tot stand als de ouders geen school in hun omgeving kunnen vinden die bij hun levensovertuiging past. Dat klinkt niet leuk maar dat is nu eenmaal de weg die bewandelt moet worden in Nederland.

Ook wij doen elke keer als we in Nederland zijn een beroep op die vrijstelling want dat is de legale weg om te bewandelen. Nu heeft de hoge raad gezegd dat als er een openbare school in de buurt is, het kind daar heen moet. Er wordt niet gekeken hoe goed die Thuisonderwezen kinderen het doen (en die doen het over het algemeen zeer goed). Nee hoor, zoals het er nu voor staat moeten al die kinderen volgend jaar gewoon in de schoolbanken.

Waarom noem ik dit? Omdat wij na 18 jaar thuisonderwijs hebben gezien hoe fantastisch dit werkt. Veel kinderen passen nu eenmaal niet lekker in het schoolsysteem maar ze doen het prima als ze thuis les krijgen. Maatwerk wordt dat ook wel genoemd. Als wij straks in 2028 wederom vanwege examens terugkomen hopen we gewoon dat we die maanden in Nederland door mogen gaan met het les geven aan onze eigen kinderen.

We willen dit gewoon even bij jullie neerleggen omdat het een grote zorg is voor heel veel gezinnen in Nederland. Zelf heb ik tijdens dit verlof diverse interviews afgelegd over dit onderwerp. Die aandacht mag er best zijn en we willen u ook vragen om dit onderwerp in uw gebeden mee te nemen.

Wilt u horen hoe wij in het thuisonderwijs zijn gerold? Dan kunt u even de video hieronder bekijken:

Nog even een korte uitleg

Het is u misschien opgevallen dat we de namen van de kinderen niet meer noemen. Dat is op hun eigen verzoek. Ze worden ouder en willen bewust omgaan met het openbaar maken van hun naam. Met name vanwege social media zijn ze daar heel voorzichtig mee. Uiteraard willen we daar gehoor aan geven.

Heel erg bedankt!

Nou goed, de nieuwsbrief is iets korter dan anders. Een volgende keer hopen we hem weer te versturen vanaf Madagaskar. Morgen, 08 september, komt David ons ophalen om ons vervolgens naar Schiphol te brengen. We vertrekken maar met z’n vijven. Onze oudste dochter is weer begonnen aan de universiteit en onze oudste zoon zit momenteel bij vrienden in Kansas, Amerika. Hij komt in november weer naar Nederland en zal dan een paar weekjes bij zijn zus verblijven om vervolgens door te reizen naar Madagaskar.

We willen jullie allemaal van harte bedanken voor jullie gebeden, betrokkenheid en lieve kaartjes! We hebben een heerlijk tijd gehad en hopen samen met u de komende periode weer te gaan zien wat God allemaal doet onder de mensen op Madagaskar.

Tot slot

Als we terugkijken op alles wat we hier mogen ondernemen, dan wordt één ding heel duidelijk: God is trouw. In alles!

We kunnen plannen maken, maar het is de Heer die het werk leidt. En we zijn dankbaar dat we het samen met jullie mogen doen—met jullie gebed, jullie betrokkenheid, ondersteuning, en bemoedigingen. Laten we samen blijven vertrouwen op Hem. Want, God is goed—altijd. En altijd—God is goed.

Dank jullie wel.

Katja & Jurgen
en de kinderen Hofmann.

Gebeds en dankpunten

Dankbaar zijn we, omdat:

we een grote en machtige God dienen;

de lokale christenen in en rond Maroamboka zelfstandig dingen organiseren;

we een mooi verlof hebben gehad;

de examens van de kinderen supergoed gegaan zijn.

Katja de kinderen zo ontzettend goed heeft voorbereidt.

Bidt voor/dat:

onze financiële stand weer op peil komt;

het vertaalwerk en verspreiding;

het vertaalwerk van het boek Genesis;

thuisonderwijs als volwaardige leerweg gezien mag gaan worden;

26feb20262026-06-17T09:49:29+02:00

Door Jurgen & Katja

Nieuwsbrief februari 2026

Nieuwsbrief februari 2026 – Jurgen & Katja Hofmann

Lieve vrienden,

Het nieuwe jaar is alweer twee maanden oud. Als gezin zijn we ons rustig aan het voorbereiden op het verlof dat voor ons ligt.

Maar voordat we daar iets meer over vertellen nemen we je in deze brief graag mee naar Madagascar, naar de dorpen, de mensen, en de verhalen die ons werk en leven hier definiëren. Bedankt dat jullie met ons meeleven, meebidden en meestrijden.

Plotseling naar Nederland

In de vorige nieuwsbrief vertelde we dat het werk op Madagascar eigenlijk nooit voorspelbaar. Soms voelt het alsof we vooral zitten te wachten, en soms lijkt alles tegelijk te gebeuren.

Als je dan ineens zo’n drukke periode hebt lijken ander zaken ook wel plotseling te gebeuren. Een paar dagen voor Kerst kregen we het bericht dat Jurgen’s vader met spoed opgenomen was in een verzorgingshuis.

Een dag later weer een bericht: “Vader gaat waarschijnlijk sterven, hoe lang het gaat duren? Dat kan een kwestie van dagen zijn, maar ook van weken.”

Ondanks dat het bericht plotseling kwam, was het niet onverwacht. Jurgen’s vader was al geruime tijd aan het verslechteren. Dementie deed zijn destructieve werk.

Op 29 februari vloog ik (Jurgen), samen met onze tweede dochter, naar Nederland. Vader was nog niet gestorven dus hopelijk zouden we hem nog even zien. Tijdens de overstap in Ethiopië kregen we het bericht dat hij ons was ontvallen. Dat was even slikken!

Gelukkig heb ik altijd alles tegen mijn vader kunnen zeggen wat er echt toe deed. Ik had geen onuitgesproken zaken. Elke keer dat we elkaar zagen of elkaar hoorde over de telefoon even vertellen hoe veel ik van hem hield. Een goede gewoonte de we vaak vergeten, maar in dit soort gevallen duidelijk wordt waarom het goed is om te doen.

Een geluk bij een ongeluk

Sneeuwballengevechten en een sneeuwpop, mooier kan het niet!

Ondanks dat de reden om naar Nederland te komen minder leuk is hebben we ook kunnen genieten van onze tijd. De eerste week verbleven we bij Katja’s vader, wat supergezellig was. Na de begrafenis zijn we naar Drenthe gegaan en zijn we nog twee weken bij onze oudste dochter gebleven.

En terwijl heel Nederland te kampen had met allerlei kleuren-codes, hebben wij vooral kunnen genieten van de sneeuw en het samenzijn. Doordat het openbare vervoer in Drenthe en Groningen grotendeels stillag, moest onze dochter haar studie thuis voortzetten. Dat betekende dat we elkaar lekker veel konden zien en dat we ‘s middags even fijn in het besneeuwde bos of landschap konden gaan wandelen.

Opnieuw in het dorp

Op het moment van schrijven zijn we natuurlijk alweer terug op Madagaskar. Na een paar weken is het ook weer goed om bij Katja en de andere kinderen te zijn.

Het bezoek aan Nederland maakte dat we sommige plannen even vooruit moesten schuiven. Aanvankelijk wilden we in december nog een trip naar het dorp maken om daar wederom een groep Malagasy evangelisten te ontvangen. Gelukkig is het op Madagaskar geen groot probleem om programma’s te veranderen. Een nieuwe tijd en afspraak was snel gemaakt.

Maandag, 9 februari, ben ik met onze twee jongste kinderen afgereisd naar ons dorp. Onze eerste taak was om het huis weer schoon te maken. Spinnenwebben, ratten uitwerpselen, dode beestje, en stof … heel veel stof. Het is iedere keer weer even kijken of alles het nog doet. Gelukkig waren de elektriciteitsdraden van de zonnepanelen nog in orde, maar de waterleiding vanaf de watertank tot aan het toilet was wel gebroken. Ach, het houdt je van de straat zullen we maar zeggen.

Drukte van belang

Alles gerepareerd en schoongemaakt, dus Op 12 februari konden we de groep evangelisten ontvangen. We konden ze pas iets later op de dag ophalen omdat diverse hellingen eerder op de ochtend nog te modderig en glad waren. De zon had genoeg geschenen om de weg rond 13:00 weer gangbaar te maken.

Dit was de langste helling met modder. Een dag eerder kwamen we hier nog niet tegenop. Als je goed luistert hoor je stenen en keien onder de auto aanklappen.

Het was een blij weerzien van oude bekenden en nieuwe gezichten. Tien mensen totaal, acht mannen en twee dames. Allemaal van verschillen stammen en gebieden op Madagaskar: Vezo, Tsimihetsy, Antaimoro, Mahafaly, Masikoro. Wat een rijkdom om te zien hoe mensen uit alle hoeken van Madagascar samenkomen, met eensgezind in het Evangelie. Ze komen elk met hun eigen dialect wat betekent dat ons vertaalwerk, hard nodig hebben om de Antanala taal te begrijpen en spreken. Gelukkig worden ze door lokale christenen uit Maroamboka enthousiast geholpen. De lokale mensen kennen de dorpen, ze kennen de cultuur, en mensen vertrouwen hen.

Het is mooi om van onze dorpelingen te horen dat de gasten meer dan welkom zijn. Ter loops wordt dan wel even gezegd dat het soms lastig is om hen te verstaan en om zichzelf verstaanbaar te maken aan hen. Het mag de pret niet drukken! De mensen in ons gebied waarderen het enorm dat deze ‘vreemdelingen’ zijn gekomen om hen het evangelie uit te leggen. De mensen hangen aan hun lippen. Toch blijft het een vreemde gewaarworden dat ik, de blanke man uit een ver land, af en toe nog steeds als woordenboek moet functioneren: “Meneer!? Wat betekent dit woord en hoe spreek je dat woord uit? En hoe moeten we de mensen nu eigenlijk begroeten?” …

Het bemoedigt ons enorm om te zien dat het werk niet alleen door ons gedaan wordt—, maar nu vooral door hen zélf. Dat is precies wat we jarenlang hebben gebeden.

Toen … De terugreis, en de Heer was er bij!

Toen moesten we nog terug naar de hoofdstad. Het is een rit van 540 kilometer en als we die in één keer zouden rijden doen we daar 18 uur over. We doen het dus altijd in tweeën. We wilden er voor het weekend zijn zodat we onze zoon’s 15^de verjaardag (21 februari) konden vieren.

De radiatorslang was compleet doorgescheurd

Op de tweede dag reizen kwam er een rare lucht in de auto. Aanvankelijk dachten we aan de vuurtjes die langs de kant van de weg gestookt waren. Maar o wee! Al snel kwamen we tot een abrupte stilstand … De auto was oververhit en de temperatuurmeter had het niet aangegeven. Motorkap open en kijken. Ja hoor, de koelvloeistofslang was compleet opengebarsten. We zaten nog dik 11 uur rijden van de hoofdstad af.

Na even nadenken eerst Katja maar even opgebeld om te zeggen dat we voorlopig nog niet thuis zouden komen. Daarna belde ik Peter van Buuren in Tana. Zijn monteurs hebben de auto altijd in onderhoud. Zij kenden wel een goede monteur bij ons in de buurt. Die monteurs kwamen naar ons toe en nadat de auto afgekoeld was werd de radiator gevuld met water en reden we langzaam terug naar een stadje waar we zojuist doorheen waren gereisd.

De diagnose was snel, de oplossing minder. Door de enorme hitte was de cilinderkop verbogen en moest dus afgevlakt worden. Met een nieuw koppakking zou alles weer goed moeten zijn. Jammer genoeg was het minder eenvoudig. De cilinderkop lekte nog steeds en daar konden ze niets aan doen.

Na drie dagen sleutelen, beslisten we dat we dan maar met kunst en vliegwerk door moesten rijden naar Antananarivo.

Een jerrycan met water op het dak moest de oplossing zijn.

Er werd een jerrycan met water op het dak geplaatst. Vanaf de jerrycan een tuinslang de radiator in en zo konden we de auto continue voorzien van koelwater. Het idee was goed, maar het weer werkte niet mee. Het was bloedheet en de auto raakte na 10 minuten alweer oververhit.

Wat nu? Eén van de kidneren stelde voor om de Heer om koud weer te vragen. Hij had het nauwelijks gebeden of de kraakheldere lucht trok helemaal dicht met zware regenwolken. Het begon te regenen zoals je dat maar weinig ziet. Het bleef regenen en elke keer als we verder op de route een heldere lucht zagen, trok deze dicht op het moment dat we daar aankwamen. Dit koelde de dag zo snel af dat we daardoor alleen nog maar om de 35 minuten de jerrycan moesten omwisselen met een volle. U kunt zich wel voorstellen dat we zwaar onder de indruk waren van Gods ingrijpen! Hij is goed en betrouwbaar!

Dit zijn de screenshots van de weer-app. Je kunt goed zien hoe de regen onze route bedekt. Klik op de afbeelding voor een groter formaat (onderaan staat de tijd).

We kwamen na 16 uur en 30 keer omwisselen van de jerrycans, op zondagochtend om 03:30 thuis. We zijn de hele dag en nacht doorgereden. Wat een avontuur!

En de verjaardag? Die hebben we na een paar uur flink slapen alsnog gevierd met een heerlijke zelfgemaakte appeltaart.

Hij maakt zich klaar om de 15 kaarsjes uit te blazen!

In de garage

De auto staat nu bij Peter in de garage. De monteurs zijn gelijk aan de gang gegaan en hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om het hele blok na te lopen. Nu is het alleen nog een kwestie van zoeken naar een cilinderkop. Die zijn nieuw te krijgen, maar nieuwe Nissan Patrol cilinderkop is niet te betalen. Gelukkig zijn er ook goede tweedehands cilinderkoppen te vinden. Die moeten dan alleen even netjes afgevlakt worden. Toch kosten deze tweedehands ook al snel 600 Euro. We hebben nog wel een buffer in ons autofonds, maar dat is niet toereikend. Misschien kunt u in gebed kijken of u een extraatje kunt geven?

Op deze pagina kunt u lezen hoe u kunt geven voor de auto.

Verlof naar Nederland

Zoals gezegd zijn we ons ook aan het voorbereiden op het verlof naar Nederland. Onze oudste zoon hoopt zijn eindexamen te gaan doen en ook onze tweede dochter zal alvast voor enkele vakken examen doen. Dankzij Katja zijn ze straks prima voorbereid.

Naast lesgeven is Katja veel bezig met het schoolprogramma voor dit jaar en nieuw schoolmateriaal—wat mag mee terug naar Nederland en welke materialen nemen we straks weer mee naar Madagaskar.

Inmiddels zijn de tickets geboekt en hopen we 8 april weer op eigen bodem te landen. We kunnen weer terecht in het huis van Johan en Miranda van Bijsterveld in Oudewater. Via stichting hand mogen we straks ook een auto lenen zodat we ook mobiel zijn. We zijn dankbaar dat dit zo fijn en snel geregeld kon worden.

Inmiddels hebben we ook al de eerste afspraken gemaakt wat betreft presentaties en woordverkondigingen. Op deze pagina kunt je zien waar we uitgenodigd zijn.

Tot slot

Als we terugkijken op alles wat we hier mogen ondernemen, dan wordt één ding heel duidelijk: God is trouw. In alles!

Dank jullie wel.

Katja, Jurgen en de kinderen Hofmann

Gebeds en dankpunten

Dankbaar zijn we, omdat:

we een grote en machtige God dienen;
de lokale christenen in en rond Maroamboka enthousiast helpen met evangelisatie;
we bijna op verlof mogen komen;
de examenvoorbereidingen van de kinderen supergoed gaan.

Bidt voor/dat:

onze financiële stand weer op peil komt;
het vertaalwerk en verspreiding;
het vertaalwerk van het boek Genesis;
de extra kosten voor de auto gedekt zullen worden;
Katja, omdat ze nog veel moet plannen voor het verlof;
dat Katja, tussen het lesgeven door, de nodige rust zal vinden.

10nov20252026-06-17T09:57:37+02:00

Door Jurgen & Katja

Nieuwsbrief oktober 2025

Lieve broeders, zusters en vrienden,

Bent u ook zo benieuwd wat er allemaal gebeurt hier op Madagaskar? Dat komt goed uit want hier is de nieuwsbrief, vers van de pers!

Duimen draaien of overuren maken …

De auto werd volgeladen met allerhande huisraad

Het werk op Madagaskar is niet altijd zo goed voorspelbaar. Soms lijken dingen superlangzaam te gaan en krijg je het gevoel dat je vooral zitten te wachten. Andere momenten lijkt alles in een stroomversnelling te komen en maak je overuren.

De maand oktober was zo’n typische drukke maand. De tweede groep Malagasy bijbelstudenten wilde graag een week naar Maroamboka komen. Dat zat al vanaf de maand augustus in de planning, maar werd keer op keer doorgeschoven. Nu moest het dan toch gaan gebeuren.

In dezelfde maand oktober werd er ook een nieuwe trip geplanned naar het verre zuidoosten van Madagaskar, Vangaindrano, Midongy en Befotaka. Deze reis kwam voort uit de eerdere zendingsreis naar deze gebieden van afgelopen juni 2025.

Twee reizen in één maand klinkt oké, maar op Madagaskar is dat veel!

Voorbereiding voor ontvangst

Onze oudste zoon was aan de beurt om met mij mee te reizen naar het dorp. We hadden de auto vol met extra huisraad, groenten en allerhande materialen. De groep zou zo goed ontvangen kunnen worden. Ook hadden we een grote hoeveelheid aan vertaalwerk mee, maar daar kom ik later nog even op terug.

Het was een logistieke uitdaging om de groep naar Maroamboka te krijgen. Het grootste deel, 7 mannen, moest helemaal vanuit het zuiden komen. Een reis van meerdere dagen met de bus. Twee jonge dames zouden uit de hoofdstad komen en halverwege verder reizen met onze vriend Jonoro. En als laatste schoof Thaddee ook aan. Thaddee was al eerder in het dorp geweest en woont redelijk dicht in de buurt.

Endrin’i Lika helpt graag met het werk van de Heer.

De twee jonge dames kwamen vooral mee om te ontdekken of het zendingswerk iets voor hen zou zijn. Van tevoren had ik Endrin’i Lika gevraagd of zij bij haar in huis mochten slapen. Endrin’i Lika hoefde er geen moment over na te denken en liet gelijk het bed zien waar ze in mochten slapen. Super luxe want wij, de mannen, zouden op een rieten matje slapen. Ach, onderscheid moet er zijn, toch?

Dag één stond in het teken van iedereen ophalen met de auto. Ik had iedereen uitgelegd waar ze uit moesten stappen. Ook had ik de mensen op die locatie verteld dat er een groep mensen zou aankomen en of zij hen dan even wilde opvangen. Dat ging niet helemaal volgens plan. Ik kwam aan op de kruising tussen de weg naar ons dorp en de hoofdweg, maar er was niemand te bekennen.

Wat was er gebeurd? De eerste groep was in een dorp tien kilometer verderop uitgestapt en groep 2 meldde dat ze pas in de middag zouden aankomen. Alleen Thaddee stapte uit op de kruising waar we hadden afgesproken.

De rit vanaf de kruising tot aan ons dorp is 17 kilometer en daar doen we zo’n 1,5 uur over. Al met al, was ik de hele ochtend zoet met mijn nieuwe hobby: Taxi-chauffeur.

Ik was nog maar kort in Maroamboka toen ik een berichtje van groep twee kreeg: ze waren aangekomen! Dus, ik kon weer naar de kruising en vandaar verder naar het dorp waar ze op me stonden te wachten.

Het was gezellig druk in en rondom het huis.

Mengelmoes van dialecten

Het was een gezellige kakofonie van dialecten in ons huis in Maroamboka. De groep was een verzameling van mensen uit alle windstreken van Madagaskar met ieder zijn eigen dialect, Mahafaly, Vezo, Merina, Tsimihetsy, Anosy, Antemoro enz. De rest van de middag stond dus in het teken van het leren van het dialect in ons gebied, Antanala.

Hier gebruikte de groep ons vertaalwerk, met name de bijbelverhalen. Regelmatig werd mij gevraagd wat een woord of zin betekende en hoe het uitgesproken moest worden.

De groepen gaan er voor!

Het vertaalde materiaal werd gebruikt om het dialect te leren.

De volgende morgen ging de groep in kleinere groepjes op weg naar de omringende dorpen. Thaddee ging met zijn groepje terug naar de dorpen waar hij afgelopen juni ook geweest was. De andere twee groepjes heb ik met de auto naar verder afgelegen dorpen gebracht. Dat kon want de weg was droog en hard. Anders hadden ze moeten lopen, maar dat kost makkelijk 2 á 3 uur. Nu konden we dat in een uurtje doen.

De weg naar Maroamboka is zelfs met droog weer een uitdaging, maar het ging hem goed af.

Het was gelijk een mooie gelegenheid om onze oudste zoon te leren hoe je op dit soort wegen moet rijden. Hij wilde dit al heel lang leren en nu was het zo ver! Het ging prima. Alle extra (4×4) versnellingen in de auto verwarde hem niet en na twee ritjes kon ik gewoon lekker achterover zitten en voor de verandering genieten van het uitzicht.

Lokale christenen helpen

De groepjes kregen hulp van de lokale christenen in en rond Maroamboka. Dat is belangrijk want de mensen in de dorpen zijn over het algemeen erg wantrouwend richting vreemdelingen. Endrin’i Lika, endrin’i Leva, Sarobidy, Cilarisy, iaban’i Mainty en Iaban’i Bosila waren de gidsen die met hen mee gingen en de groep voorstelde aan de mensen.

Het is erg bemoedigend om te zien dat ze geen moment twijfelde toen we ze vroegen om te helpen! Bemoedigend voor ons maar ook voor de lokale kerkjes. Ze zien nu dat het werk dat wij zo veel jaren hebben gedaan óók door henzelf gedaan kan worden. Daar heb je niet persé een dominee of zendeling voor nodig.

De laatste avond was erg gezellig

Satan zit niet stil

We hebben u al vaak verteld over de donkere kanten van ons gebied. Voorouder verering en het vereren van geesten zit diep geworteld in de cultuur. Toverdokters zijn niet zomaar een verzinsel uit the Lord of the Rings of Harry Potter. Nee, de omgeving van Maroamboka telt gemakkelijk 15 toverdokters, waarvan sommige bekend staan dat ze mensen hebben vervloekt met als gevolg dat deze stierven.

Het zijn taferelen die we alleen kennen vanuit de Bijbelse verhalen, maar waarvan we vaak denken dat het iets was van vroeger. Niet op Madagaskar.

De eerste dag dat de groepen onderweg waren kwam er een dame naar ons huis of er niet een groep mee wilde komen want er waren meerdere mensen heel ziek. Met ‘ziek’ kan van alles bedoeld worden, maar in dit geval ging het om demonie. De groep van Thaddee was net terug van een vermoeiende dag en toch twijfelde ze geen moment.

Enkele van de groep gingen met de dame mee. Wij ook, en wat we zagen was allerminst prettig. De zieke was een dame van in de twintig. Ze lag op de grond. Drie dagen eerder was ze nog volledig gezond, maar nu kon ze behalve grommen niets meer. Ze was verlamd in de benen. Tijdens het gebed begon ze te schoppen en te slaan en zelfs allerlei gymnastische houdingen aan te nemen … Houdingen waar een geoefende gymnast nog wat van zou kunnen leren.

Maar ja, “Groter is Hij die in u is, dan die in de wereld is… “ (1 Johannes 4:4). Na veel protest vertrokken de demonen. Na een uur was de rust volledig teruggekeerd. Toen de jonge dame weer wat kon praten werd er afgesproken om haar onder toezicht van Endrin’i Lika te stellen. Endrin’i Lika zal haar over de Here Jezus onderwijzen zodat de dame Hem kan gaan volgen. Dit is belangrijk want de Here Jezus leert on ook dat als de boze geest is weggestuurd, deze weer probeert terug te komen. Als de bevrijde persoon dan ‘leeg’ blijkt te zijn—dus niet gevuld met God’s Geest—de geest weer vrolijk zijn intrek zal nemen.

De groep is de volgende dag verder gegaan met de overige ‘zieke’ mensen. Ze zijn allemaal op gelijke wijze bevrijd! Prijs de Heer!

Waarom deel ik dit?

God’s woord maakt mensen werkelijk vrij. Dit is Diana, ze heeft lang geleden haar leven al aan Jezus gegeven.

Waarom kon ik het niet even bij iets luchtigs houden?

Het is eenvoudig omdat dit aangeeft dat we op dit moment een enorme geestelijk strijd gaande zien in en rond om Maroamboka. Elke keer dat we weer in Maroamboka komen horen we nieuwe berichten over mensen die de voorouderverering achter zich hebben gelaten om Jezus te gaan volgen. Het brengt een grote bevrijding voort. Niet langer hoeven deze mensen bang te zijn dat ze gestraft worden door de voorouders als ze bijvoorbeeld een keer groenten willen verbouwen in plaats van rijst. Niet langer hoeven ze dure geschenken aan de toverdokter te geven in de hoop dat deze de geesten raadpleegt over bepaalde zaken. Niet langer hoeven ze zich te houden aan de beklemmende taboes die hen waren opgelegd door de voorouders.

We zien het bevrijdende werk van de Here Jezus Christus in actie! En dit is slecht nieuws voor de boze, maar ook voor de toverdokters. De eerste ziet dat mensen gered worden voor de eeuwigheid en de tweede ziet zijn lucratieve zaakjes ten gronden gaan. Nergens is het contrast zo groot als hier. Mensen komen los van een wereld vol angst en leren de vrijheid kennen die alleen te vinden is in het Evangelie. De woorden van Jezus worden werkelijkheid:

Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht. (Mattheüs 11:28-30)

Lees hier meer over de gevolgen van mensen die breken met de voorouderverering:

https://www.jurgenenkatja.nl/nl/waarom-zending-er-toe-doet/

Lukas, Handelingen en 41 verhalen

Oliva maakt graag gebruik van het vertaalwerk. Hij heeft mooie plannen om het gebied rondom hun woonplaats te bereiken met het Evangelie.

Even terug naar de auto vol met dozen vertaalwerk. Terwijl wij op weg waren naar het dorp hebben we de tijd genomen om voorgangers te bezoeken. Eén voorganger hadden we nog nooit gesproken. Hij woont in Irondro, een plaats langs de hoofdweg richting ons dorp. De mensen in deze plaats kennen ons omdat we hier al vele jaren langs komen als we naar het dorp gaan. De laatste keer heb ik er al boekjes uitgedeeld en had ik beloofd dat ik de volgende keer meer zou meenemen.

Toen we aankwamen stonden de mensen al snel bij de auto want die belofte waren ze nog niet vergeten. In plaats van zelf uitdelen vroeg ik ze om me naar de plaatselijk voorganger te brengen. Ze brachten ons bij Olivier Haja, de voorganger van de Rhema kerk. Olivier wist van ons en hij had de boekjes al gezien. Het was leuk om zijn verbazing te zien toen ik de dozen aan hem gaf. 220 stuks Lukas evangeliën, 220 stuks Handelingen der apostelen, en 220 verhalen boekjes, negen dozen in totaal.

Graag nam hij ze in ontvangst. “Gratis??” Vroeg hij… Ja! Op de voorwaarde dat ze nuttig gebruikt zouden worden. Nou, dat was niet tegen dovemansoren. Hij gaat regelmatig het afgelegen gebied rondom Irondro in om het Evangelie te delen. De mensen daar verstaan weinig van het officiële Malagasy. Daar ging hij deze boekjes gebruiken! Of we wilden blijven eten? Jammer genoeg moesten wij nog iemand anders bezoeken, maar we hielden ons warm aanbevolen voor de volgende keer.

De tweede voorganger was onze vriend Oliva. Oliva heeft gediend in ons gebied en dient nu een FJKM kerk dicht bij de hoofdweg richting ons dorp. Ook Oliva gaat regelmatig het gebied in om het Evangelie te delen. Ook daar is het hetzelfde verhaal: men verstaat maar weinig van de officiële Malagasy taal.

Oliva en zijn vrouw wisten dat we zouden komen! Toen wij afgelopen jaar in nederland waren hebben ze een dochtertje gekregen. Ze wilde haar maar al te graag aan ons laten zien! Het heerlijk om elkaar weer, na zo’n lange tijd, te zien. We mochten Oliva en zijn vrouw 9 dozen vertaalwerk overhandigen. Snel werden er verschillende gemeenteleden opgetrommeld zodat de overhandiging op de officiële manier kon gebeuren.

Oliva vertelde dat hij graag hulp zou krijgen bij het evangeliseren in het achterliggende gebied. Als antwoord daarop heb ik later in de week Jonoro naar hem toegebracht zodat zij samen konden nadenken hoe die hulp er dan uit zou zien.

Het is zo mooi om te zien dat het vertaalwerk nu dan toch langzamerhand zijn weg gaat vinden naar de mensen in de onbereikte gebieden. We zijn zo dankbaar dat er nu ook voorgangers, zoals Oliva en Olivier Haja zijn die er graag gebruik van maken.

De boekjes werden met gezang aangenomen

Vangaindrano, Midongy & Befotaka

In de nieuwsbrief van juni vertelde we dat ik met Wouter van Holst op een verkenningsmissie naar de zeer afgelegen valleien van Midongy & Befotaka waren geweest. De stammen (Antaisaka & Bara) die daar wonen spreken een ander dialect dan dat wat wij spreken. Toch lukte het aardig om het Evangelie uit te leggen. Diverse dorpen hadden aangegeven dat ze graag meer horen over Jezus en inmiddels, hebben verschillende dorpen een maand lang een bijbelleraar ontvangen.

Mattheüs 9:37-38 – De oogst is wel groot, maar er zijn weinig arbeiders. Bid daarom tot de Heere van de oogst dat Hij arbeiders in Zijn oogst uitzendt.

Deze bijbelleraren moesten meerdere dagen lopen om de dorpen te bereiken. Eenmaal in hun dorp hebben ze 28 dagen lang onderwijs gegeven. Een heel bijzondere en mooie onderneming. Ze kwamen terug uit het gebied met bemoedigende verhalen. Sommige dorpen waren begonnen met hun eigen kerkdiensten. Andere dorpen hebben verschillende mensen naar Vangaindrano gestuurd waar ze verder opgeleid worden om een kerk te leiden.

Wat een feest! Lekker voorin zitten tijdens de vlucht.

Afgelopen oktober had Wouter weer een missie gepland. Deels om te horen hoe dit bezoek was ervaren door de dorpelingen, en deels om nieuwe dorpen te bezoeken. Wouter had mij weer uitgenodigd om mee te komen. Maar, nu komt het! De helikopter van Helimission had zitplaatsen over. Na wat overleg mochten onze twee jongste kinderen ook mee naar Vangaindrano! Terwijl wij de dagen besteedde aan het bezoeken van de dorpen in de valleien, konden onze twee jongsten lekker spelen met de kinderen van Wouter en Sanne. Wat een feest!

De bezoekjes aan de dorpen waren weer zeer bijzonder. Inmiddels weet ik aardig welke verschillen er in de dialecten zitten en valt het praten in het Bara of Antaisaka me niet zo zwaar meer. Samen met een jonge bijbelstudent, Braco, besprak ik het evangelie met de volwassenen, terwijl Wouter met zijn Malagasy hulp, Willy, de kinderen voor hun rekening nam.

De bijbelverhalen kwamen tot leven toen de mensen de Jezus film zagen.

We kwamen ook terug in een dorp waar ik de mensen voor de grap geleerd had hoe ze moesten groeten in het Antanala dialect. Ze waren het niet vergeten. Een groepje jonge meiden zagen me voorbij lopen en riepen: “Akory lahaly e!” (Goedemorgen). In dit grotere dorp hebben we de nacht doorgebracht. Nick, de piloot, had een beamer meegebracht en toen het donker was hebben we samen met de dorpelingen de Jesus film gekeken. De reacties waren bijzonder en voor velen werden de Bijbelverhalen nu helemaal duidelijk.

Bid voor onze nieuwe broeders en zusters in deze valleien. Het valt niet mee om Jezus te willen volgen terwijl de familie bang is dat er straf van de voorouders komt. Ook de vele toverdokters zitten niet te wachten op nog meer christenen.

Andere (lopende) zaken

Inmiddels lopen we weer richting het nieuwe jaar. Behalve allerlei feestelijkheden betekent dit ook dat het examenjaar voor onze oudste zoon snel dichterbij komt. We hopen in april richting Nederland te komen zodat hij zijn examens kan gaan doen. Ondertussen betekent dit wel dat hij veel tijd moet besteden aan zijn schoolwerk. Onze tweede dochter zal komend jaar alvast examen doen in Engels en wiskunde. U begrijpt dat Katja overuren draait om hen zo goed mogelijk te helpen bij het studeren. U gebed wordt op prijs gesteld!

Ja, we zijn ook nog bezig met de vertaling van het boek Genesis. Dat is een hoop werkt omdat het taalgebruik in Genesis heel anders is dan in de Nieuwtestamentische boeken. Hoofdstuk 1 tot en met 6 heb ik gedigitaliseerd en zijn klaar om voor de tweede keer gecontroleerd te worden. Het werk lijkt niet zo erg op te schieten omdat het moeilijk is om nieuw materiaal van Menja (onze vertaler) aangeleverd te krijgen. Hopelijk heb ik bij een volgend bezoek aan ons dorp wat meer tijd om hem ‘achter zijn vodden aan te zitten.’ Maar ja, ook hij moet hard werken om alle eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Dat snap ik best.

Tot slot spelen we nog met de gedachten om ergens in november of december af te reizen naar Ikongo. Dit is het hart van het Antanala gebied en het zou zo mooi zijn als ons vertaalwerk ook daar ingezet kan worden. Ikongo ligt op zo’n 90 kilometer van de hoofdweg af en de laatste berichten waren dat die 90 kilometer ongeveer 8 uur zou kosten met een stevige 4×4 auto…. Ja, dat is iets meer dan 11 kilometer per uur!! We hebben daar al contacten en die hebben aangegeven dat ze graag de boekjes ontvangen. We zullen zien of dat een beetje te doen is.

Lieve vrienden,

We hopen dat u na het lezen van deze brief, net als wij, ook uitziet naar wat de toekomst gaat brengen. We kunnen plannen maken maar één ding weten we zeker: “wat de Heer van plan is, gebeurt.” (Spreuken 19:21)

We voelen ons bevoorrecht dat we zo veel steun krijgen in ons werk.

Bedankt voor uw gebed, medeleven, en ondersteuning! Samen met
jullie willen we op de Heer blijven vertrouwen! Want God is goed,
altijd! En altijd is God goed!

We wensen u van harte Gods zegen toe!

Katja & Jurgen

Dankbaar zijn we, omdat:

we een grote en machtige God dienen;
de lokale christenen in en rond Maroamboka enthousiast helpen met evangelisatie;
de dorpen in Midongy en Befotaka bereikt worden;
de voorgangers Oliva en Olivier Haja het vertaalwerk graag gebruiken voor hun werk.

Bid voor/dat

onze financiële stand weer op peil komt;
het vertaalwerk en verspreiding;
het vertaalwerk van het boek Genesis;
de plannen om misschien naar Ikongo te reizen;
de kinderen en de voorbereidingen voor hun examens;
dat Katja, tussen het lesgeven, de nodige rust zal vinden.

Foto’s van de groep in Maroamboka

Vertaalwerk bij Oliva brengen

Oliva neemt de dozen graag aan

In de Kerk van Oliva

Het geschenk werd officieel aanvaard

We danken de Heer voor wat Hij ons geeft

De eerste studenten zijn aangekomen

De dame is onze goede vriendin uit het dorp, Fanja

Nog maar 1,5 uur met de 4X4 naar het dorp

07-using-the-transslations-to-learn-the-dialect-2

Het dialect wordt geleerd aan de hand van de vertalingen

07-using-the-transslations-to-learn-the-dialect-1

Tja, hoe spreek je dat nou uit?

Twee dames uit het dorp die mee gaan als gids

Op weg naar het eerste dorp!

Woordverkondiging gaat hand in hand met genezing

Ze heeft bevrijding ontvangen

Ndriamanambina met Sarobidy in Beono

Sarobidy (links) woont vlak bij het dorp en is mee als gids

11-material-is-being-used-for-biblestudy-1

Ndriamanambina onderwijst de Bijbelse verhalen in Beono

De laatste dag waren we wel moe

Iedereen was nog steeds in een goede bui. God heeft grote dingen gedaan!

Op de terugweg naar huis kregen ze nog een kans op een selfie (de bus had een lekke band

11-material-is-being-used-for-biblestudy-3

Mensen tot ver buiten ons gebied doen nu bijbelstudies aan de hand van ons vertaalwerk

11-material-is-being-used-for-biblestudy-2

Mensen tot ver buiten ons gebied doen nu bijbelstudies aan de hand van ons vertaalwerk

Foto’s van de trip naar Vangaindrano, Midongy en Befotaka

Samen wachten tot we opgehaald worden door een medewerker van Helimission

Samen wachten tot we opgehaald worden door een medewerker van Helimission

03-grote-menigten-kwamen-om-het-evangelie-te-horen-1

Samen wachten tot we opgehaald worden door een medewerker van Helimission

03-grote-menigten-kwamen-om-het-evangelie-te-horen-2

Voor heel veel mensen was dit de eerste keer dat ze het evangelie hoorden

04-veel-dorpen-kregen-het-goede-nieuws-te-horen-3

Dit dorp hadden we in mei 2025 bezocht en nu waren ze begonnen met de bouw van een kerkje.

03-grote-menigten-kwamen-om-het-evangelie-te-horen-4

Het is verbazend hoe veel kinderen er ineens tevoorschijn komen

04-veel-dorpen-kregen-het-goede-nieuws-te-horen-4

Wat een voorrecht om de mensen te vertellen over de Redder!

04-veel-dorpen-kregen-het-goede-nieuws-te-horen-2

In dit dorp waren de mensen in eerste instantie doodsbang voor ons... Na een beetje humor kwam het goed.

04-veel-dorpen-kregen-het-goede-nieuws-te-horen-1

Wouter en ik op de voorgrond terwijl we door Wouter's vrienden geïntroduceerd worden

03-grote-menigten-kwamen-om-het-evangelie-te-horen-3

Tijd voor wat leuke selfies

05-we-werden-goed-ontvangen-in-de-avond-2

We werden in de avond goed verzorgt

05-we-werden-goed-ontvangen-in-de-avond-1

Ook in valleien drinken ze de melk van de zebus

De Jezus-film was een groot succes

De Jezus-film was een groot succes

02-mee-met-helimission-naar-vangaindrona-2

Samen met Dani in de helikopter van Helimission

02-mee-met-helimission-naar-vangaindrona-1

Samen met Siemen in de helikopter van Helimission

08sep20252026-06-17T10:07:41+02:00

Door Jurgen & Katja

Nieuwsbrief september 2025

Lieve broeders, zusters en vrienden,

Bent u ook zo benieuwd wat er allemaal gebeurt rondom de familie Hofmann op Madagaskar? Dat komt goed uit want hier is de nieuwsbrief, vers van de pers!

Nog één keer met z’n allen …

In juli zijn we met het hele gezin afgereisd naar Maroamboka. Dit keer niet om te werken, maar om als gezin te genieten van het mooie land … Vakantie dus!

De reis voelde vreemd aan. Het was voor Katja bijna twee jaar geleden dat ze in het dorp was geweest en voor onze oudste dochter zou dit voorlopig de laatste keer zijn. Daar komen we straks nog even op terug.

Ook hadden we twee feesten in het verschiet. Het eerste feest was onze 28^ste trouwdag. Eigenlijk zou dat op 14 augustus zijn maar Katja en onze oudste zouden dan al in Nederland zitten. Het tweede feest draaide om onze jongste zijn 10^de verjaardag op 29juli!

Heerlijk met elkaar uit eten in Ranomafana

Voor onze trouwdag zijn we als gezin heerlijk uit eten geweest in het toeristische plaatsje, Ranomafana. Als u ons al wat langer volgt dan weet u misschien wel dat we deze plaatst altijd gebruiken als onderbreking van de reis. De mensen kennen ons goed en het is iedere keer weer een warm onthaal. We zijn een paar dagen langer gebleven alvorens we door reisde naar Maroamboka.

De dorpelingen waren weer ontzettend enthousiast om ons weer te zien. Veel van de aandacht ging, terecht, uit naar Katja. Die hadden ze al zo lang niet gezien! Een gebruikelijke groet op Madagaskar is “ino voavoa?”, wat betekent: “is er nog nieuws?” Het antwoord is normaal gesproken zoiets als “nee hoor, geen nieuws, alles is rustig”. Dit keer was het antwoord: “Het nieuws? Katja is er weer!”. Dat was leuk om te horen. Toen ik gekscherend zei dat ik er óók nog was, werd verteld dat ik ‘oud nieuws’ was! Jurgen zagen ze immers regelmatig …

Hij was erg tevreden met zijn zelfgemaakte taart [/caption]Onze jongste zoon's verjaardag hebben we gevierd met een zelfgemaakte kapseltaart (de gasoven staat nog in ons huis) en ‘s middags hebben we leuke spelletjes gedaan. Een variant op koekhappen en snoepjes met alleen je mond uit een teil water pakken. In de avond hebben we in het pikdonker, verstoppertje in het huis gedaan. Dat laatste is vreselijk spannend omdat je letterlijk geen hand voor ogen kan zien.

Voor Katja was het ook een fijne tijd. Ze houdt van wandelen en dat kan volop in en rondom ons dorp. De natuur is prachtig! Elke ochtend ging ze even voor een wandelingetje om dan later heerlijk met een kopje thee te genieten van de bezoekjes die ze kreeg. Eén van de bezoekers was endrin’i Tabo. Deze oudere dame heeft zich in de tijd opgeworpen als vriendin van Katja. Als endrin’i Tabo langs komt, gaat het gesprek niet alleen over ziek en zeer, maar wordt er met oprechte interesse gevraagd naar hoe het gaat met Katja en haar familie in Nederland. Endrin’i Tabo is oprecht geïnteresseerd.

Taalbarrière

Dat we het dialect nog steeds niet 100% onder knie hebben blijkt wel uit de volgende gebeurtenis. Vrienden vertelde dat er een man in het ziekenhuis lag die aangevallen was met, of door, een kiso. Het woord kisoa is het officiële Malagasy woord voor varken. Toen er dus over een kiso (zonder ‘a’) werd gesproken dachten wij dat er over een varken gesproken werd. Dat was vreemd want in het dialect noemt men zo’n beest lambo. Dus gingen wij naar het lokale ziekenhuis om het slachtoffer te bezoeken. Het werd een vreemd gesprek. Het woord kiso is namelijk dialect voor vleesmes! Dus terwijl de familie over een aanval met een mes aan het praten was, waren wij aan het praten over een aanval door een varken. Ja, zegt de familie, het mes was in zijn zijde gestoken. “Wat een rotbeest!” was ons antwoord. Later terug in het dorp werd ons onder luid gelach door vrienden uitgelegd dat het om een mesaanval ging. De familie zal wel gedacht hebben dat wij de aanvaller uitmaakte voor varken of zoiets.

De aanvaller

Na wat langer gepraat te hebben, kwamen we tot de ontdekking dat de messentrekker nog steeds vrij rondliep. Hij terroriseerde het bovenste deel van ons dorp. De man ging rond en sloopte alles wat hij zag. Op mijn vraag waarom er niet een groepje sterke man hem ging ophalen kreeg ik als antwoord dat hij een mes had!

Ja duh! Dat begreep ik ook wel, maar toen ik zei dat je met een groepje zo’n man echt wel kon inrekenen, werd het stil. Iedereen was bang!

Ze heet Tuqueque... Maar wij noemen haar kekkie 😆

Nou ja, iemand moet het doen, dus ik met de hond naar boven. Daar troffen we hem aan. Hij keek erg boos en je kon zien dat het niet in orde was in de bovenkamer. Naast dat mes, had hij ook een lange ijzeren staaf waarmee hij begon te dreigen. Het was een vreemde situatie. De hond moest er niets van hebben dus die liet zijn tanden zien. Daar werd de man alleen maar bozer van, dus stuurde ik de hond op afstand. Na een paar minuten van gesprek vroeg ik hem om zijn wapens aan mij te geven en om rustig met me mee te komen. Inmiddels was de politie al gebeld en als die zo’n man ophalen gaat het een stuk hardhandiger.

Hij wilde niet mee, en ook wilde hij zijn wapens niet afgeven. In plaatst daarvan maakte hij aanstalten om mij te slaan, dus sprong de hond er weer tussen. Braaf beest!

Dat leidde de aandacht van mij af richting de hond. Lang verhaal kort, ik besloot dat het beter was om weg te gaan want ik zat niet op een dode hond te wachten. Gelukkig luisterde de hond en kwam met me mee. Die man rende ineens achter ons aan, maar hij stopte zijn achtervolging na een meter of 50—het zal wel een gek schouwspel geweest zijn.

Afijn, niet lang hierna kwamen de twee politieagenten met twee hulp agenten. Die waren niet in de allerbeste stemming omdat het de gehele dag had geregend, en nu moesten ze ook nog te voet naar ons dorp—modderig en nat kwamen ze aan. Terwijl de commandant beneden in de winkel wachtte hebben de andere drie de man opgehaald. Na een paar rake klappen kwam hij bont en blauw en geboeid naar beneden. Het is jammer dat het me niet was gelukt om hem vrijwillig mee naar beneden te krijgen. Het laatste bericht is dat hij nu in de gevangenis zit. Ook al is het zijn eigen schuld, je gunt het niemand om hier opgesloten te worden. In afwachting van de rechtelijke uitspraak kan zo’n verblijf erg lang duren en vaak zonder duidelijk vooruitzicht. Het is triest maar de harde werkelijkheid. Zijn naam is Bobo (spreek uit: boe-boe). Het laat me niet los. Wat zou het mooi zijn als hij genezing mag ontvangen en de Heer als zijn Redder zou leren kennen.

Ach ja, zo maken we nog eens wat mee zullen we maar zeggen.

Naar Nederland

Deze maand is onze ochter begonnen met haar studie aan de universiteit. Katja is met haar meegereisd om haar op weg te helpen in haar nieuwe stap. Ze woont nu in het huisje op het erf van Katja’s moeder. Het huisje is oud dus er moest nog wel het één en ander opgeknapt worden. Deze weken heeft Katja zich ontpopt tot een heuse klusser! De enkelglasramen zijn voorzien van isolerend folie en de kieren zijn gedicht. Gordijnen mochten natuurlijk niet ontbreken en zo hebben de dames het huisje omgetoverd tot een eigen thuis.

Het is voor ons allemaal een grote verandering. Vooraf werd er nog wel gegrapt dat het eindelijk rustig zou worden. Maar ja, de dag kwam dat we haar naar het vliegveld moesten brengen. Op de heenweg was het nog een gezellige boel in de auto, de terugweg was dat heel anders. De realiteit kwam binnen. Zus was nu echt vertrokken en geen van ons had nog zin om even een leuke grap te maken.

We zijn gezegend met goed internet. We spreken elkaar dus regelmatig via WhatsApp. Toch is dat niet hetzelfde als elkaar even zien, even een knuffel. We zijn de Heer dankbaar dat Katja met haar mee kon reizen, want ook voor onze dochter is het moeilijk. Samen hebben ze alles, wat geregeld moest worden, aangepakt. Ook zijn ze naar verschillende kerken geweest om te kijken welke goed bij haar past. Ook hier mogen we Gods hand weer in zien. De predikant van de Kruiskerk heeft onze dochter opgebeld en aangeboden om haar te helpen zoeken. Hij wilde graag van haar horen hoe ze haar konden helpen met ‘landen’ in Nederland. Mooi om te zien dat, ondanks dat we elkaar niet kennen, er overal broeders en zusters zijn die graag helpen.

Midongy & Befotaka

In de nieuwsbrief van juni vertelde we dat ik met Wouter van Holst op een verkenningsmissie naar de zeer afgelegen valleien van Midongy & Befotaka ben geweest. De stammen (Antaisaka & Bara) die daar wonen spreken een iets ander dialect dan dat wat wij spreken. Toch lukte het aardig om het Evangelie uit te leggen. Diverse dorpen hebben aangegeven dat ze graag meer horen over Jezus, de Zoon van God, de Redder van de wereld. In een ander dorpen komen nu groepjes samen om de (gekregen) Bijbel te bestuderen. De mensen zijn hongerig naar het Evangelie.

Mattheüs 9:37-38 - De oogst is wel groot, maar er zijn weinig arbeiders. Bid daarom tot de Heere van de oogst dat Hij arbeiders in Zijn oogst uitzendt.

Wouter wilde graag Malagasy christenen naar deze dorpen wilde sturen om daar een aantal weken de mensen meer te vertellen over het geloof. Hierop heb ik hem met Jonoro in contact gebracht. Jonoro is een Malagasy voorganger die sinds kort ook lid van Africa Inland Mission is. Jonoro en ik hebben al samengewerkt en zodoende kon ik hem makkelijk aan het project van Wouter voorstellen.

Het was een grote groep die heeft deelgenomen aan de training.

De training voor de Malagasy christenen vond plaats in augustus. Op de foto’s zag ik Thaddee ook voorbijkomen. Thaddee was afgelopen mei met zijn groep in Maroamboka om te evangeliseren. In de vorige nieuwsbrief kunt u daar wat meer over lezen. Meerdere dominees, waaronder dus ook Jonoro, gaven onderwijs en maandag 1 september zijn ze voor 28 dagen naar de afgelegen dorpjes afgereisd.

Wouter heeft ze zo ver mogelijk weggebracht met zijn auto, maar de meeste groepjes moesten hierna nog 3 dagen te voet verder. Bid voor deze broeders (en naar verluidt ook één zuster). Bid dat dat de Malagasy in de afgelegen gebieden de Here Jezus mogen gaan leren kennen als hun Heer en Redder!

Ander lopende zaken

De tweede groep studenten die 15 juni al naar Maroamboka zou komen staat nog steeds op de rol. Binnenkort hoop ik met Jonoro te vergaderen over een nieuwe datum. Afgelopen weken heb ik weinig tijd overgehouden om hier mee bezig te zijn. Ja, Katja neemt thuis ontzettend veel werk uit handen. Gelukkig helpen de kinderen goed mee, maar het is met bepaalde zaken toch handiger om we samen zijn. Thuisonderwijs, boodschappen, huishouden. Allemaal zaken waar Katja een prima routine in heeft.

Wat ik ook nog wil regelen is dat er een paar dozen met vertalingen (het Lukas Evangelie, het boek Handelingen en de verhalenset) opgestuurd wordt naar Thaddee en zijn groep in Vohipeno. Ook hoop ik meerdere dozen af te leveren in Ikongo en Irondro, beidde Antanala gebied.

Tot slot ben ik ook nog bezig met de vertaling van het boek Genesis. Dat is een hoop werkt omdat het taalgebruik in Genesis heel anders is dan in de Nieuwtestamentische boeken. Hoofdstuk 1 tot en met 6 heb ik gedigitaliseerd en zijn klaar om voor de tweede keer gecontroleerd te worden … Nog maar 44 hoofdstukken te gaan 😆

Tot slot

We voelen ons bevoorrecht dat we zo veel steun krijgen in ons werk. Bedankt voor uw gebed, medeleven, en ondersteuning!

Samen met jullie willen we op de Heer blijven vertrouwen! Want God is goed, altijd! En altijd is God goed!

Van harte Gods zegen toegewenst,

Katja & Jurgen

Gebedspunten

Dankbaar zijn we, omdat:

we een grote en machtige God dienen;
onze dochter begonnen is aan haar studie;
we een mooie tijd als gezin in Maroamboka hebben gehad;
de dorpen in Midongy en Befotaka bereikt worden.

Bidt voor/dat:

onze financiële stand weer op peil komt;
het vertaalwerk en verspreiding;
onze dochter, dat ze de overgang goed zal maken;
de plannen om nog een groep naar Maroamboka te laten komen;
de man, Bobo, die nu in de gevangenis zit.

13jun20252025-06-16T18:04:55+02:00

Door Jurgen & Katja

Nieuwsbrief juni 2025

Lieve broeders, zusters en vrienden,

Het is nog maar recent dat we onze laatste nieuwsbrief hebben verstuurd. Toch zijn er weer heel mooie dingen te vertellen.

Vangaindrano, Midongy & Befotaka

Voor: Nick Däpp en Jurgen
Achter: Willy en Lucile

Drie namen van districten in het verre zuidoosten van Madagaskar. Vangaindrano ligt 270 kilometer (met de auto) zuidelijk van ons dorp, Midongy en Befotaka liggen nog verder. Wouter en Sanne van Holst hebben in Vangaindrano het project ‘Hosanna’ opgezet. We kennen elkaar goed en ik had al eens laten vallen dat ik graag een keer kwam kijken. Ter bemoediging, maar ook om te ontdekken of ons vertaalwerk zo ver zuidelijker begrepen zou worden.

De gelegenheid kwam! Wouter onderneemt zo nu en dan zendingstripjes in het zeer afgelegen Midongy en Befotaka gebied. Er lopen geen wegen naar toe dus de samenwerking met het Zwitserse helikopter organisatie, Helimission is een uitkomst. We vlogen met Nick Däpp, de piloot die we al jaren kennen, naar Vangaindrano. Onderweg zijn we nog even geland in ons dorp om snel hallo te zeggen 😎

Vanuit de zendingspost ‘Hosanna’ zijn we dagelijks naar de twee districten gevlogen. We bezochten vijf dorpen per dag. De dorpelingen hadden nog nooit blanke mensen en een helikopter gezien. Sommige kenden het alleen van de film.

Maar ik kwam daar niet om duimen te draaien. Wouter had me gevraagd om samen met een Malagasy medewerkster, Lucile, het Evangelie te delen. Kon ik gelijk even kijken hoe het ging met het verschil in dialect 🤔

Klik hier om een korte video te zien.

Tja, ik kwam er al snel achter dat mijn gebruikelijke Antanala dialect niet overeenkwam met de die van de mensen hier. De bevolkingsgroepen zijn de Bara en Antaisaka met ieder hun eigen dialect. Lucile en een andere medewerker, Willy, beidde Antaisaka, moesten af en toe hartelijk lachen om mijn dialect. Sommige Antanala-woorden hebben een heel andere betekenis in het Bara of Antaisaka.

De manier waarop ik bijvoorbeeld zei dat God niet wil dat we overpel plegen, wordt door de Bara opgevat als picknick. Totdat ik de juiste uitspraak en woorden te pakken had, heb ik het eerst met wat humor vertaald. Dus het zevende gebod heb ik vervolgens uitgelegd als: “gij mag picknicken, maar niet stiekem met de vrouw van je buurman.” Willy en Lucile hebben me geweldig geholpen met het leren van de juiste uitspraak en woorden.

De meeste mensen hadden geen kennis van het Evangelie. Eén dorp had zelfs nog nooit van de naam Jezus gehoord! Ja, ze wisten wel dat God de Schepper bestaat… Duh! Hoe anders zou alles er zijn! Maar ze vroegen zich af wie Zijn Zoon was en waar Hij woonde. Ik zei dat de Here Jezus nu in de hemel woonde. “Oooh, dus Hij is dood,” zeiden ze. Grote verbazing toen ik ze uitlegde dat Hij dood was geweest, maar op de derde dag weer levend was geworden! Wat een ervaring! Wat een openheid! En wat een voorrecht!

Inmiddels hebben Wouter en Sanne de missie teruggekoppeld en de berichten zijn veel belovend. Diverse dorpen hebben aangegeven dat ze graag meer horen over Jezus, de Zoon van God, de Redder van de wereld. In een ander dorpen komen nu groepjes samen om de (gekregen) Bijbel te bestuderen. De mensen zijn hongerig naar het Evangelie.

Mattheüs 9:37-38
De oogst is wel groot, maar er zijn weinig arbeiders. Bid daarom tot de Heere van de oogst dat Hij arbeiders in Zijn oogst uitzendt.

Malagasy Bijbelstudenten

Thaddee, de tweede man van links kennen we al sinds 2016.

Eenmaal terug bij Katja en de kinderen had ik niet veel tijd want een dikke week later kwam de eerste groep Malagasy Bijbelstudenten naar Maroamboka. Samen met Dani ben ik drie dagen van tevoren naar ons dorp gereisd om alles in orde te maken. Op maandagochtend 19 mei arriveerde de studenten.

De eerste dag hebben we de studenten voorgesteld aan onze vrienden, Sylvestre en Fanja en de vaders van Boto, Mainty en Bosila.

De tweede dag zijn ze in twee groepen naar verder afgelegen dorpen gelopen. De vaders van Mainty en Boto gingen met één groep naar Masoabe. Het dorp ligt op 2,5 uur loopafstand. De mensen wisten wie we waren en de groep werd hartelijk ontvangen. De andere groep ging met de vader van Bosila naar Dongosabe.

Beidde dorpen stonden zeer open voor het Evangelie en het bezoek zette de aanwezige christenen aan om zelf ook meer actief te gaan evangeliseren. Dat is natuurlijk iets wat we graag zien gebeuren: christenen die hun eigen dorpsgenoten gaan vertellen over Jezus. Normaal denken veel christenen hier dat dit vooral de taak is van dominees. Maar ja, als er geen dominee in de buurt woont, gebeurt er dus weinig.

De drie mannen in het midden zijn de vaders van Boto, Bosila en mainty.

We zijn op de derde dag op bezoek geweest bij de vader van Velotia in Beono—de koning die christen is geworden. Hij heeft zijn bekeringsverhaal gedeeld. Het was een enorme bemoediging voor beidde partijen.

Klik hier om zijn getuigenis te horen.

De laatste dag is de gehele groep op bezoek gegaan in Tsararano. De mensen hier hadden ons al vaak gevraagd om ook bij hen het Evangelie uit te leggen.

Ik heb nog niet kunnen terugkoppelen met onze vrienden in Maroamboka hoe de reacties zijn. Maar het kleine beetje dat we gehoord hebben is veelbelovend. Mensen zijn oprecht nieuwsgierig naar meer van de Bijbel en veel lokale christenen hebben al aangegeven dat ze een volgende keer graag meewerken aan Evangelisatie.

Eenmaal thuis

Twaalf dagen later waren Dani en ik weer thuis. Onderweg had Dani de griep opgelopen dus we waren niets te vroeg weer bij het gezin. Eén voor één begonnen we te kuchelen en hoesten. Dani spande de kroon en in het weekend werd hij nog zieker met bevingen en rillingen. Katja heeft toen maar een Malaria test gedaan die positief uitsloeg. Bovenop de griep dus ook nog Malaria. We hebben altijd medicijnen in huis dus dat konden we gelijk te lijf. Maar o wee! De medicijnen sloegen niet aan en we besloten hem naar het ziekenhuis van een bevriende Duitse vroedvrouw, Tanja Hock, te brengen. Daar is hij gelijk aan het infuus gezet.

Gelukkig waren we op tijd en zagen we dat het medicijn via het infuus zijn werk deed. Katja heeft de hele week overdag aan zijn bed gezeten en ik loste haar af voor de nacht. Na vijf dagen mochten we hem gelukkig weer mee naar huis nemen.

Nu is Dani de meeste fitte en gezonde persoon van het gezin. De rest, inclusief ik, hebben een flinke griep te pakken. Bah! We waren even vergeten hoe dat ook alweer voelde 🤒

Geluk bij een ongeluk

Officieel moest ik deze week alweer afreizen naar ons dorp. De tweede groep studenten zou 15 juni arriveren. Maar ze hebben onverwacht afgemeld. Dat is jammer! Maar gezien de situatie in het gezin misschien wel helemaal niet zo erg.

Het komt de rust ook wel even ten goede. Al die weken dat ik weg ben heeft Katja alles alleen moeten doen. Gelukkig helpen de kinderen goed mee, maar het is met bepaalde zaken toch handiger als we samen zijn. Thuisonderwijs, boodschappen, huishouden. Allemaal zaken waar Katja een prima routine in heeft. Maar als dan één van de kinderen met mij meegaat moet ze wel even het schoolwerk van dat kind anders gaan plannen.

Daarnaast is Katja vaak ook bezig met de planning van de volgende maand(en). In juli hopen we namelijk als gezin op vakantie naar ons dorp te gaan. En in augustus hoopt Vanya naar Nederland te vertrekken om in september te beginnen aan de universiteit in Groningen. Katja hoopt met haar mee te reizen om haar te helpen met het opzetten van haar woning, verzekeringen en wat al niet. Die weken mag ik de kinderen thuisonderwijs gaan geven 😵‍💫 Dat schema is Katja dus ook al aan het voorbereiden.

Het is dus wat dat betreft een geluk bij een ongeluk dat de groep niet kan komen. We mogen hier ook de hand van de Heer in zien.

1 Korinthiërs 10:13
En God is getrouw: Hij zal niet toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt, maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven om die te kunnen doorstaan.

Tot slot

We voelen ons bevoorrecht dat we zo veel steun krijgen in ons werk. Bedankt voor uw gebed, medeleven, en ondersteuning!

Samen met jullie willen we op de Heer blijven vertrouwen! Want God is goed, altijd! En altijd is God goed!

Van harte Gods zegen toegewenst,

Katja & Jurgen
Vanya, Issa, Abbey, Dani en Siemen Hofmann.

Gebedspunten

Dankbaar zijn we, omdat:

we een grote en machtige God dienen;

God dagelijks toevoegt aan de gemeente;

de tijd in Vangaindrano en ons dorp;

de Malagasy studenten zo hartelijk ontvangen werden.

Bidt voor/dat:

onze financiële stand weer op peil komt;

onze gezondheid;

Katja’s planning wat betreft het onderwijs;

de laatste maanden op Madagaskar voor Vanya;

de nieuwe planning wat betreft de studenten die niet konden komen.

09apr20252026-06-17T10:13:03+02:00

Door Jurgen & Katja

Nieuwsbrief april 2025

De laatste nieuwsbrief was een uitgebreid verslag van alles wat hier gebeurd. Deze nieuwsbrief hopen we wat korter te
houden, maar zeker niet minder interessant.

De reis naar Maroamboka afgelopen januari

Eigenlijk was dat min of meer wensdenken. Soms komen de regens pas later in het seizoen. Deze keer zijn ongeveer alle cyclonen gearriveerd in januari. Die regens die mee komen zijn geweldig voor de boeren, maar minder fortuinlijk voor de wegen. Onze vrienden in Maroamboka hebben ons geadviseerd om niet te komen. Aangezien er geen dringende zaken te regelen waren hebben we de rit afgeblazen. Het is altijd een lastige beslissing omdat je weet dat het dan pas twee maanden later weer kan. Aan de andere kant: Als het zo hard regent kun je toch niet veel doen. De paden worden gevaarlijk glad en de meeste mensen zijn daardoor slecht bereikbaar.

Nieuwe planning

De nieuwe reis is al voorbereid. Ik (Jurgen) hoop maandag 14 april, samen met onze tweede dochter en jogste zoon, weer naar het dorp te gaan. We hebben veel te doen! Ik hoop alle waterleidingen te vernieuwen. Er moeten reparaties aan het betonnen fundament uitgevoerd worden, en de boel moet schoongemaakt worden.

Tijdens deze reis hoop ik wat verdere afspraken te maken met de leiders van de kerken in Maroamboka. Deze afspraken gaan over het begeleiden van bijbelstudenten.

Bijbelstudenten

Hey! Noemde ik daarnet iets over bijbelstudenten? Jazeker, een wens die we al lange tijd hebben lijkt nu te gaan gebeuren. Tijdens het vorige bezoek was Jonoro met ons mee gekomen. Jonoro is een Malagasy voorganger en hij heeft ontzettend veel contacten. Jonoro heeft hier en daar een balletje opgeworpen, en dat balletje is gaan rollen. We zijn nu actief bezig met twee groepen.

De eerste groep komt uit Vohipeno. Deze stad is relatief dicht bij ons dorp in de buurt. Het is de groep van Thadee die wij al heel lang kennen. Thadee was acht jaar geleden gestationeerd als zendeling in Ikongo—het centrum van de Antanala mensen. Inmiddels geeft hij zelf onderwijs aan jonge Malagasy christenen. Als onderdeel van dit onderwijs—en om ons gebied te versterken—hoopt hij een week lang naar Maroamboka te komen. Deze groep zal waarschijnlijk niet veel moeite hebben met de taal omdat ze relatief dichtbij wonen (toch nog 4 uur rijden met de auto).

De andere groep komt uit Tulear. Dat is veel verder weg! Hun reis zal ongeveer twee dagen duren. Deze studenten spreken vooral de Vezo-Malagasy taal, en het merendeel heeft nog geen ervaring met het leven elders op Madagaskar, laat staan in zo’n afgelegen gebied. Voor deze groep zal het wel even schrikken zijn als te maken krijgen met andere gewoontes en een andere taal. Jonoro heeft ook les gegeven aan deze studenten en hoopt—en wij met hem—dat hij zelf ook mee kan komen.

Maar ja, sponsoring …

Ja, nu komen we natuurlijk ook bij de financiën. De studenten (niet allemaal) hadden de mogelijkheid om te studeren, omdat er een budget was voor hun dagelijks onderhoud. Andere studenten moesten vooral in de avonduren studeren, zodat ze overdag konden werken.

De reis en het verblijf in Maroamboka zit niet het budget. Natuurlijk mogen de studenten gratis in ons huis verblijven. Het kookgerei, de matten om op te slapen en alle andere aanpassingen is wat ons betreft een prima besteding van onze eigen tijd en geld.

Maar de reis en het eten onderweg is voor Malagasy begrippen erg duur. Sommige studenten zullen die week ook niet kunnen werken. Als voorbereiding zijn ze naar diverse kerken gegaan om sponsoring te werven. Het blijkt nog niet zo eenvoudig te zijn om dat voor elkaar te krijgen. Geld hebben, en geld weggeven is een heel gevoelig punt op Madagaskar. We hebben hier te maken met één van de armste landen ter wereld. Toch vonden we het belangrijk dat de studenten het zouden proberen. Het uitsturen van zendelingen en evangelisten is immers dé grote opdracht van onze Here Jezus. Stiekem hoop je dat de kerken staan te trappelen … Dat heeft hier toch nog wel wat tijd nodig.

De bijbelstudenten uit Tulear met Jonoro en zijn vrouw links op de voorgrond.

Mogen we een beroep op u doen?

In eerste instantie dacht ik dat de studenten misschien wel een GoFundMe actie zouden kunnen opzetten. Dat was één van mijn minder heldere ideeën. Zo’n actie is effectief in het westen, maar hier moet iedere potentiële sponsor afzonderlijk gevraagd worden.

Om het de studenten wat gemakkelijker te maken hebben we samen met AIM-Nederland afgesproken om hier een apart fonds voor op te zetten. We hopen ongeveer 1000 euro te werven voor deze twee groepen. Mogen we een beroep op u doen?

Het zal een geweldig leermoment voor deze enthousiaste studenten. Maar nog beter dan dat! Deze studenten hebben een hart voor hun eigen bevolking.

De situatie deed me sterk denken aan de inzameling die Paulus deed in Korinthe. De apostel Paulus vroeg om geld van de kerken om mensen in nood te ondersteunen, in het bijzonder de verarmde kerk in Jeruzalem. Hij moedigde de Korinthiërs aan om gul bij te dragen en herinnerde hen aan hun eigen zegeningen en het belang van het helpen van anderen.

De studenten komen uit arme kerken, maar ondanks de armoe willen hun volksgenoten bereiken met de boodschap van hoop en redding! Wat een voorrecht dat we hier getuigen van mogen zijn én aan mogen bijdragen!

U kunt uw bijdragen doen via link hieronder.

Ondersteuning van de studenten

Kort nieuws

Nog even een laatste update wat betreft het vertaalwerk. We hebben een jongedame ontmoet die opgegroeid is in Ikongo (het centrum van het Antanala gebied). Delia is haar naam en ze woont tijdelijk in de hoofdstad. We hebben Delia bereid gevonden om het evangelie van Lukas in te spreken. We hopen het hele boek af te krijgen voordat ze weer naar Ikongo teruggaat.

Ieder hoofdstuk is een zegen! Voor veel mensen is een luisterboek een uitkomst omdat ze niet kunnen lezen of schrijven. Bidt u mee dat we ze veel mogelijk hoofdstukken af zullen krijgen?

We willen u ook nog hartelijk danken voor jullie gebeden voor Katja die haar sleutelbeen gebroken had. Inmiddels lijkt het bot weer goed geheeld te zijn zonder dat er een medische ingreep nodig was. Katja zegt nog wel last te hebben van de spier in haar nek—het is wat trekkerig zeg maar. Gelukkig heeft ze niet ingeboet wat betreft mobiliteit.

Tot slot

We voelen ons bevoorrecht dat we zo veel steun krijgen in ons werk. Bedankt voor uw gebed, medeleven, en ondersteuning!

Samen met jullie willen we op de Heer blijven vertrouwen! Want God is goed, altijd! En altijd is God goed!

Van harte Gods zegen toegewenst,

Katja & Jurgen

Gebedspunten

Dankbaar zijn we, omdat:

we een grote en machtige God dienen;
God dagelijks toevoegt aan de gemeente;

we steeds meer Malagasy met een hart voor zending zien;

Jonoro ons zo goed helpt;

Delia het evangelie van Lukas wil inspreken;

Katja’s sleutelbeen goed genezen is.

Bidt voor/dat:

onze financiële stand weer op peil komt;

de volgende trip naar ons dorp;

we genoeg sponsoring voor de studenten mogen vinden;

de audio-opnamen met Delia;

de plannen om studenten naar het dorp te brengen voorspoedig mag gaan.

14jan20252026-06-17T10:19:53+02:00

Door Jurgen & Katja

Nieuwsbrief januari 2025

Lieve broeders, zusters en vrienden,

Jawel! We zijn aanbeland in een spiksplinternieuw jaar. Dat ging snel. Toch willen in deze brief nog even stilstaan bij de gebeurtenissen van vorig jaar—in het bijzonder het bezoek aan ons dorp in december.

We hadden het al een beetje laten doorschemeren op social media, maar er is zo veel moois te vertellen dat we wat meer schrijfruimte nodig hebben. Met andere woorden: Deze nieuwsbrief is lang dus gaat u er maar even goed voor zitten! Als u naar beneden scrolled vindt u alle foto’s en zelfs een paar video’s.

YES! De verscheping is aangekomen

Eind november is de verscheping van ons vertaalwerk aangekomen. De 800 kilo wegende pallet werd samen met allerlei goederen van MAF en Helimission afgeleverd in Tana. De zendelingen van deze twee organisaties hebben het van het depot opgehaald en vlak bij ons huis konden we het uit hun vrachtauto overladen in onze auto—die dan ook gelijk flink in de vering begon te zakken 😂

Eenmaal netjes gestapeld in onze garage, moesten we nog wel even geduld hebben met het openmaken. De douane wilde eerst nog een inspecteur sturen om te controleren of we geen stoute dingen in de dozen hadden gestopt. Gelukkig hoefden we niet lang te wachten en konden we de boekjes eindelijk bekijken. Ze zien er fantastisch uit! De verspreiding van Gods woord kan beginnen.

Het afdrukken en verscheping van het vertaalwerk is één grote gebedsverhoring. We hebben al eerder gemeld dat er voor ons geen kosten aan het afdrukken verbonden waren. Maar er waren nog wel wat onvoorziene kosten. Om het materiaal in de hoofdstad te krijgen hadden we nog 576 Euro nodig. Dat hebben we met u in de laatste nieuwsbrief gedeeld en binnen een week was dit ook opgelost. Wat een zegen!

Nog even voor de Kerst langs

Een trip naar ons dorp, Maroamboka, vergt altijd aardig wat voorbereiding. Zo ook deze keer. In de vorige brief hebben we vermeld dat ik (Jurgen) drie mensen zou meenemen, Tiavina, Neto, en Jonoro. Jammer genoeg moest Tiavina afhaken. De lege plaats in de auto werd gretig ingenomen door onze zoon.

Neto ging vooral mee om ervaring op te doen terwijl Jonoro mogelijk tot bemoediging kon zijn voor onze vrienden in het gebied. We wisten niet zo goed wat we moesten verwachten omdat de mensen in ons dorp voorheen erg terughoudend waren naar vreemdelingen. We hebben wel eens bezoek gehad toen we nog in het dorp woonden. Toen we onze vrienden wilde voorstellen aan de dorpelingen was er geen kip meer te bekennen en sommigen hadden zichzelf verstopt in hun huis.

De reis stond gepland van 16 tot 23 december. Daarvan moet je dan vier dagen rekenen voor het reizen zelf. Om het ons wat gemakkelijker te maken hebben we iemand uit het dorp, Narfelo, gevraagd om voor ons te koken.

Van de ene verbazing in de andere

Onderweg stoppen we altijd voor de nacht in Ranomafana. Dit is al redelijk dicht in de buurt en veel van de mensen in en rondom Ranomafana zijn of spreken Antanala. We hebben het vertaalwerk hier al vaak getest. Jonoro ging ‘s avond even aan de wandel en ontmoette de lokale dominee. Hij deed gelijk waar hij goed in is: contact leggen. Jonoro sprak over het werk dat wij doen. De dominee vertelde hem dat hij hier al van op de hoogte was. Hij wist dat ik al diverse keren op de markt het Evangelie gedeeld had in het dialect. De buitenlander, die zichzelf vader van … noemt, was al behoorlijk bekend in het dorp. De dominee wilde mij graag ontmoeten om eens te horen hoe we elkaar kunnen helpen. Jonoro maakte de afspraak dat we op de terugweg bij hem langs zouden komen. Dat was verbazend snel geregeld!

Eenmaal aangekomen in het dorp werden we hartelijk ontvangen. De mensen waren zo blij dat we weer thuis waren. Eén persoon dacht dat we misschien wel dood waren want normaal kwamen we veel vaker thuis. Tja, we kunnen dan wel in Tana wonen, maar volgens de mensen in ons dorp is dat niet echt waar we thuis horen.

Maar wat schetst mijn verbazing? De mensen liepen direct op Jonoro en Neto af, en begonnen gelijk gezellig met ze te praten. Ondanks dat Neto’s Malagasy beperkt was en Jonoro’s Malagasy anders klonk dan de taal in het dorp, namen de mensen uitgebreid de tijd om ook hen te verwelkomen. Niks geen angst of verlegenheid. “Nee”, zeiden de mensen, “Jonoro en Neto waren immers meegenomen door de vader van …, dus die zijn gerust te vertrouwen.”

Het eerste bezoek

Ondanks de hitte hebben we onze dagen in Maroamboka goed besteed. We zijn vooral ‘s ochtends er op uit getrokken om mensen te ontmoeten.

Fanja was uiteraard de eerste bij wie we op bezoek gingen. Fanja en haar man Sylvestre waren de mensen die ons in 2016 hebben geïntroduceerd bij de mensen. We hebben altijd heel veel steun van dit echtpaar mogen ervaren.

Sylvestre en Fanja zijn zeer nauw betrokken bij de kerk van Jezus Christus op Madagaskar (FJKM). Jammer genoeg was Sylvestre niet thuis, maar dat weerhield Fanja er niet van om ons uit te nodigen voor een heerlijke maaltijd.

De grap was dat zij en Jonoro elkaar nog kenden van een bijbelschool die ze in hun jonge jaren hadden bijgewoond. De gesprekken verliepen hierdoor bijzonder vlot en afspraken waren snel gemaakt.

We hebben met haar onze plannen gedeeld om studenten van diverse Bijbelscholen naar Maroamboka te sturen. In Maroamboka zouden ze dan een stuk praktijkervaring kunnen opdoen. Ze kunnen dan leren hoe het is om in afgelegen gebieden het Evangelie te verkondigen. Fanja was enthousiast en graag bereid om te helpen waar nodig. Dat niet alleen, maar ze kent zo ongeveer iedereen en elk dorp in de omgeving. Ze is een grote bron van informatie! Fanja zal ter zijnentijd jonge christenen mobiliseren die met de studenten mee kunnen gaan om ze de weg te wijzen en om ze voor te stellen aan de mensen in de afgelegen dorpjes.

De kerk groeit gestaag

Natuurlijk zijn we ook bij de vader van Mainty en de vader en moeder van Luka op bezoek geweest. Deze broeders en zuster zijn de onderwijzers in de plaatselijke Lutherse kerk (FLM). De vader van Mainty gebruikt al heel lang de vertaalde Bijbelverhalen om nieuwe gelovigen de grote lijn van verlossing in de Bijbel te onderwijzen.

De vader van Mainty vertelde ons van alle gebeurtenissen in het gebied. De Lutherse kerk in Maroamboka is te klein geworden! Wat is er gebeurd? Het dorp Tsiombivohitra waar ik, Jurgen, jaren lang bijna wekelijks heen ging om de Bijbelverhalen te onderwijzen, kent nu een grote groep christenen. Toen ik daar voorheen kwam, werd me verteld dat er maar twee jonge mensen waren die ook in Jezus geloofden. Er werd een beetje op dit stel neer gekeken omdat ze niet meededen aan de traditionele voorouder verering. De jonge koning van het dorp snapte wel dat het Evangelie belangrijk was maar had vooralsnog geen interesse om de weg van Jezus te gaan—het zou immers betekenen dat hij dan niet langer koning mocht blijven als hij wel christen zou worden.

Om eerlijk te zijn werd ik wel eens moedeloos van het werk in Tsiombivohitra. Maar de Heer gaat door. Ergens vorig jaar leek het gezaaide zaad wortel te schieten. Eerst kwam het jonge stel op de zondagochtenden naar Maroamboka om samen met de broeders en zuster in de FLM de Heer te zoeken. Maar niet veel later namen ze nog twintig andere mensen uit Tsiombivohitra in hun kielzog mee. Eén van die mensen is de vrouw van de koning!
Het tij in Tsiombivohitra lijkt gekeerd. Het is maar een klein dorp wat betekent dat de gelovigen langzamerhand de meerderheid begint te worden. Omdat het zeven kilometer is naar Maroamboka, hebben ze nu met de leiding van de FLM afgesproken dat ze een zustergemeente gaan bouwen in Tsiombivohitra.

Maar dit dorp is niet het enige dorp waar mensen tot een levend geloof in Christus komen. De vader van Mainty wist ons te vertellen dat er plannen liggen om in nog minstens twee andere dorpen een kerk te bouwen.

Samenwerking

Toen wij in 2017 in het dorp kwamen wonen leek er nog niet zo veel spaken van samenwerking tussen de FLM en FJKM. Ondertussen lijken de christenen uit deze kerken zich dat niet meer te herinneren 😆

Dezelfde vraag als die we bij Fanja hadden neergelegd, stelden we ook aan de vader van Mainty en de vader en moeder van Luka. Zouden ze bereid zijn om studenten te helpen in hun bezoekjes aan omringende dorpen. Zo ja, zouden ze dan ook bereid zijn om dit samen met de christenen uit de FJKM op te pakken. Beidde vragen werden met een volmondige ‘ja’ beantwoord. We volgens immers dezelfde Heer! Dit is goed nieuws want het betekent dat we uit een grote vijver kunnen vissen wat betreft helpers.

De twee voorgangers

Toch wilde ik heel graag nog de FJKM-voorganger, Oliva, ontmoeten. Oliva is nog jong en zijn vrouw is recent in de hoofdstad bevallen van hun eerste dochter, Gloria. We zijn bij hem op bezoek geweest. Oliva blijkt een talenknobbel te hebben. Hij spreekt prima Engels en bleek tijdens het gesprek zonder veel problemen over te schakelen naar het Portugees zodat Neto hem ook kon verstaan.

Oliva was erg enthousiast over het vertaalwerk en wil er graag mee aan de gang. In februari gaat hij echter net even buiten ons gebied wonen. Het leven in ons gebied is erg lastig. Vooral als je een klein kindje hebt en een vrouw die nog niet hersteld is. Het dorp waar Oliva gaat wonen ligt zo’n 25 kilometer verderop een heeft direct toegang tot schoon water, elektriciteit, en een doorgaande hoofdweg naar andere grote steden. Ook in die omgeving wordt ons vertaalwerk erg gewaardeerd en wil hij het dus graag gebruiken.

De tweede voorganger die we nog gesproken hebben is onze goede vriend Doris. Doris is de voorganger van een pinkstergemeente. Zijn kerk telt nu zo’n negentig vaste bezoekers. Doris woont in Tanambao. Dit was het eerste dorp dat ik in begin 2018 begon te bezoeken. Toen Doris en zijn vrouw Alphossin daar in augustus 2018 kwamen wonen hebben we afgesproken dat ik voortaan andere dorpen zou gaan bezoeken.

Het werk van Doris en Alphossin wordt duidelijk gezegend. De negentig gelovigen zijn immers niet de enige gelovigen in Tanambao. Er is nog een groepje dat uit is geweken naar de FLM in Maroamboka. Dat is niet zo gek als je bedenkt dat de FLM éen van de meest bekende kerkgenootschappen op Madagaskar is. De FLM staat bekend als solide en betrouwbaar. De kerk (Rhema) die Doris en Alphossin hebben gesticht is wat minder bekend en dus kiezen sommige liever voor de FLM. Doris vindt het prima, zolang de mensen Jezus maar gaan volgen!

Waarom Maroamboka?

Ons dorp Maroamboka is eigenlijk maar klein als je het vergelijkt met het centrale dorp van ons gebied, Sandrohy. Zoals in het Nederlandse Noord-Holland, Schagen de gemeente is, en Burgerbrug een dorp binnen die gemeente is, zo is Maroamboka een dorp binnen de gemeente Sandrohy.

Eigenlijk is Sandrohy de centrale plek voor de kerken—het bolwerk van christenen. De voorganger van de FJKM woont daar en het kerkgebouw is er één van steen met een metalen dak. Ook is het de centrale plek van bijna alle kerkelijke festiviteiten.

Maroamboka daarentegen is de plek van de toverdokters. In en rond Maroamboka wonen en werken er zeven! Sommigen van hen zijn zo machtig dat er soms mensen helemaal uit de hoofdstad komen om hen te raadplegen. Kortom, Maroamboka was min of meer het bolwerk van de boze.

En juist in Maroamboka groeit de kerk! En het is Maroamboka waar de mensen naar toe komen om meer te horen over het Evangelie. Waarom? Geen flauw idee, maar onze zoon merkte op dat de Here humor heeft. onze zoon zei: “de boze zal wel blij geweest zijn toen wij uit Maroamboka weg gingen. Maar het is alsof God de boze uit zijn droom heeft geholpen door Maroamboka juist te gebruiken voor Zijn machtige werk”. 😎

Toch ook tegenslag

Hoewel we het liefst alleen maar ‘goed-nieuws-brieven’ zouden willen schrijven, ontkomen we niet aan het feit dat we soms ook tegenslagen ervaren.

Bezoekjes aan het dorp lijken de aantrekkingskracht op ongevallen te hebben. Eerder heeft onze jongste al eens, na een valpartij, een spoedbezoek aan de tandarts moeten afleggen. Een andere keer heeft onze zoon een vleeswond in het zwembad opgelopen. En terwijl ik deze keer in het dorp was, heeft Katja haar sleutelbeen gebroken.

Als ik in het dorp ben proberen we elkaar dagelijks even te bellen. Dus toen onze dochter me vrijdagmiddag belde, nam ik niets vermoedend de telefoon op. “Hoi pappa! Kunt u mij even wat beltegoed geven?” Toen ik haar vroeg waar ze het voor nodig had, vertelde ze me dat ze een taxi moest bellen om naar het ziekenhuis te gaan … WAT?! Dat was het moment dat ze besefte dat ik nog niet wist wat er gebeurd was. Ze gaf de telefoon snel aan Katja zodat die me het hele verhaal kon vertellen. Ik hoefde niet direct terug naar huis te komen want ze wisten zelf ook wel hoe ze in het ziekenhuis moesten komen 😵‍💫

Na het weekend kwamen we weer thuis. Naast alle online adviezen zijn Katja en ik nog naar een ander ziekenhuis geweest. Het algemene advies lijkt te zijn om het niet direct te opereren. Het sleutelbeen zal vanzelf weer aan elkaar moeten groeien. Mocht er nu een blijvende immobiliteit zijn dan kan het alsnog operatief verholpen worden.

Ondertussen loopt Katja dus met een schouder die niet mee wil werken. Het doet gelukkig een stuk minder pijn dan als in de eerste twee weken, maar leuk is het niet. Gelukkig zijn we gezegend met kinderen die van wanten weten. Alle vijf helpen ze (eigenlijk zoals gebruikelijk, maar dan iets meer) in het huishouden.

We moeten wel een beetje uitkijken omdat ons motto dat je een knuffel moet voelen, nu wel wat anders uitpakt. Nu moet een knuffel heel zacht en voorzichtig gegeven worden.

Volgende reis

De volgende trip staat alweer op de agenda. Ik hoop maandag 20 januari weer af te reizen naar Maroamboka. Dit keer samen met onze tweede dochter en jongste zoon.

De reis is drieledig. Halverwege de heenreis zal ik aansluiten bij een Amerikaanse zendeling, Matt Espeland, die een kerk heeft gesticht op de grens van het Antanala-gebied. De bedoeling is dat ik daar ga kijken of deze mensen ook baat hebben bij ons vertaalwerk. Mocht dit het geval zijn dan kan Matt het materiaal gebruiken om op die manier de mensen in hun eigen dialect te onderwijzen.

In Maroamboka ga ik de waterleidingen rondom het huis vernieuwen met sterke flexibele leiding. De huidige (pvc) leidingen zijn compleet verweerd en scheuren bij de geringste stoot. Als we wel studenten in huis krijgen hoeven ze zich daar in ieder geval niet om te bekommeren.

Te derde heb ik met Menja afgesproken dat we weer verder gaan werken aan het boek Genesis. Genesis, met zijn 50 hoofdstukken, is een groot project en zal nog wel even duren voordat het klaar is voor de eerste proeflezingen.

We hebben er weer heel veel zin in!

Tot slot

Lieve vrienden. Een lange nieuwsbrief deze keer. Normaal proberen we het korter te houden, maar zoals u hebt kunnen lezen zou dat geen recht gedaan hebben aan alles wat er gebeurd en gezegd is.

Bedankt voor uw gebed, medeleven, en ondersteuning! Samen met jullie willen we op de Heer blijven vertrouwen! Want God is goed, altijd! En altijd is God goed!
We wensen u van harte Gods zegen toe!
Katja & Jurgen

Gebeds/dankpunten:

Dankbaar zijn we, omdat:

we een grote en machtige God dienen;
God dagelijks toevoegt aan de gemeente;
de fantastische tijd in het dorp;
we zo’n goede relatie hebben met de dorpelingen;
de vertaalde boekjes aangekomen zijn;

Bidt voor/dat

onze financiële stand weer op peil komt;
de volgende trip naar ons dorp;
een volledige genezing van Katja’s sleutelbeen en schouder;
het vertaalwerk bij de juiste mensen te krijgen;
de plannen om studenten naar het dorp te brengen mogen lukken.

Foto Gallerij

Dit is Sandrohy, het hoofddrop van ons gebied

Even een groepsfoto bij Fanja op het terein

We mochten Doris, de voorganger van de Rhemakerk, ook weer ontmoeten.

Iaban'i Velotia verteld wanneer hij gedoopt is.

Het fantastische uitzicht dat we hebben over Maroamboka en de natuur.

Het huis is zo goed als leeg. Toch is het ieder keer weer vebazend hoeveel schoonmaakwerk we hebben voordat we een beetje normaal kunnen verblijven.

Dit is Marfelo. Hij heeft het evangelie al vaak gehoord.

De gebruikelijke nieuwtjes worden uitgewisseld. Men was blij dat we weer even thuis waren.

Issa genoot zichtbaar van alles om hem heen. Het is bekend terein voor hem.

Mensen vonden het fantastisch om zelf de bijbelverhalen te lezen.

Tijdens de markt in Sandrohy heb ik luidkeels de bijbelverhalen gedeeld. Velen wilde graag een boekje voor zichzelf.

Fanja liet een heerlijk maal voor ons bereiden, superluxe

Jonoro ontmoet iaban'i Boto, dezelfde man op de omslag van het Lukas evangelie

Videos

Wonderschone waterval in Nationaal Park, Ranomafana, Madagaskar.

Prediking van de Bijbelverhalen op de markt in Sandrohy.

Samen met iaban’i Velotia in gebed.

24okt20232025-05-30T15:53:22+02:00

Door Jurgen & Katja

Fruit op Madagaskar

Maroamboka, zo heet ons dorp. Het ligt in het zuid-oosten van Madagaskar tussen de kust plaatsen Mananjary en Manakara. Het gebied is rijk aan koffie, vanille en… fruit!

We hebben nog nooit zo veel verschillende fruitsoorten gegeten als hier op Madagaskar. Dat begon toen we nog in de hoofdstad, Antananarivo, woonden. Maar later, in Maroamboka, bestond een groot deel van ons dieet uit fruit. Groenten daarentegen was schaars. Voor groenten moesten we echt het gebied uit.

Al langere tijd wilden we een post schrijven over het fruit dat wij tot onze beschikking hebben. Ook zullen we fruitsoorten laten zien die we in onze reizen op Madagaskar zijn tegen gekomen.

De bedoeling is om zo nu en dan deze post te updaten met nieuwe vruchten want we hebben nog lang niet alle vruchten genoemd.

Engels: Mimusops coriacea, Monkey’s Apple, Mulch Apple
Malagasy: Anganahara, Voranto, Vonanto
Nederlands: Mimusops coriacea

Het wordt ook wel de Malagasy appel genoemd. De buitenkant is hard en je moet je best doen om de vrucht open te breken. Deze soort komt oorspronkelijk uit de Comoren en Madagaskar. Wij kwamen deze vrucht aan de oostkust tegen, maar het schijnt ook, in mindere mate, in het noordwesten te groeien. De boom groeit vooral op zandgronden in kustbossen en duinen. De vruchten zijn wel eetbaar, maar de mensen kunnen het niet erg waarderen. Wanneer de vrucht volledig rijp heeft het een poederachtig en een beetje plakkerig vruchtvlees dat vrij zoet. Zoals gezegd is het vruchtvlees is plakkerig en het vormt een dun laagje in je mond. De zaden worden niet gegeten, maar veelal verwerkt tot kettingen en de olie uit de zaden wordt gebruikt in verf.

Engels: Cattley guava, strawberry guava or cherry guava
Malagasy: Guavatsina
Nederlands: aardbeiguave

De hele vrucht is eetbaar. We komen ze regelmatig op de markt tegen. Ze zijn heerlijk sappig en zacht. De smaak is enigszins kersachtig. De schil is een tikkeltje bitter. Katja maakt er ook wel jam van als we er veel van hebben.

Engels: Tamarillo
Malagasy: Voatabiahazo
Nederlands: Tamarillo, boomtomaat

Voatabiahazo betekent letterlijk tomaatboom, oftwel, boomtomaat. Laat je niet misleiden door het tomaatachtige uiterlijk van deze kleine, langwerpige, oranjerode vruchten. Een Tamarillo is uniek in zijn soort, ook al wordt de plant soms ook wel een tomatenboom genoemd. Een tamarillo is zoeter en heeft een scherpere smaak dan een tomaat, maar de textuur is vergelijkbaar. In tegenstelling tot een tomaat heeft de tamarillo een bittere schil die het beste vóór consumptie kan worden verwijderd.

Engels: Snap melon
Malagasy: Voagambo
Nederlands: Snoep meloen

Dit is een vrucht die we op de markt vonden. Toen we naar de naam vroegen, kregen we een Malagasy naam, maar we wisten niet goed hoe we die moesten schrijven. De smaak is wat flauw en de textuur is wat papperig. Ze worden gegeten als ze jong en nog mals zijn, rauw of gekookt als groente. Rijpe vruchten worden gebruikt als dessert. We kregen het advies om er een flinke hoeveelheid suiker bij te doen. De vruchten worden ook gebruikt als eerstehulpbehandeling bij brandwonden en schaafwonden.

Engels: Tamarind
Malagasy: Madilo of Kily of Madir of kilendraza,
Nederlands: Tamarinde

Naast ons huis in Maroamboka hadden wij een Tamarindeboom. Jammer genoeg is deze tijdens een zware cylcoon omgeblazen. De vruchten worden vaak gebruikt om heerlijke jus naturel van te maken, Het wordt dan wel sterk verdunt met water en suiker. De pure vrucht is enorm zuur. Tenminste, de vruchten die wij hadden waren zuur. We hebben ook wel gehoord dat men ze juist zoet vindt. Dus misschien zijn dat andere soorten.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Tamarinde
https://en.wikipedia.org/wiki/Tamarind

Engels: Salacia madagascariensis.
Malagasy: Vonomby
Nederlands: Salacia madagascariensis

Dit is die we tegenkwamen op de markt. Op de vraag naar de naam kregen we een algemene Franse naam, die zoiets betekende als fruit van de koe(?!) De Malagasy naam, ‘vonomby,’ betekend ongeveer hetzelfde. De smaak is niet sterk, het is zoet en heeft een beetje een droge afbeet, het maakt dat een droog gevoel in je mond krijgt.

Engels: Soursop
Malagasy: Corossol of Voantsokona
Nederlands: Zuurzak
https://nl.wikipedia.org/wiki/Zuurzak
https://en.wikipedia.org/wiki/Soursop

Dit is een familielid van de Zoetzak, maar wordt niet op dezelfde manier gegeten. Hier wordt het voornamelijk gebruikt om heerlijke jus naturel van te maken. Wij eten ze bijna dagelijks in het seizoen. Ze hebben een beetje een kauwgomballensmaak en zijn heerlijk zoet/zuur van smaak.

Engels: custart apple, sugar-apple or sweetsop
Malagasy: pocanelle, konikony, voanjato of voazato, Zaty
Nederlands: Zoetzak
https://nl.wikipedia.org/wiki/Zoetzak
https://en.wikipedia.org/wiki/Annona_squamosa

De Malagasy naam, voanjato, vertaalt zich letterlijk als ‘honderd zaden’ De vrucht is romig en gevuld met tientallen zwarte zaden ter grootte van een boon. Het is een gedoe met eten omdat je al die pitten weer moet uitspugen maar als je eenmaal begint te eten kun je niet meer stoppen! Lekker zoet met een een vanillepuddingachtige smaak.

Engels: Guava
Malagasy: goavy, angavo
Nederlands: Guava
https://en.wikipedia.org/wiki/Guava

Ik weet niet of er een Nederlandse naam voor is dus noemen we dit vruchtje gewoon ‘Guava’ en in ons dorp ‘Goavy’ (kwoe-waavie). De vrucht eet je in zijn geheel en is zuur van smaak. Het zit stamvol met kleine pitjes die je gewoon moet doorslikken. De Guava’s komen in twee kleuren: geel/groen en roodachtig. De rode, afbeelding hieronder, (Engelse naam: Strawberry apple) zijn wat taaier maar de smaak lijkt hetzelfde.

Engels: Jackfruit
Malagasy: apaly be of ampalibe
Nederlands: Nanka of Jackfruit
https://nl.wikipedia.org/wiki/Nangka
https://en.wikipedia.org/wiki/Jackfruit

Nanka’s zijn de reuzen onder de fruitsoorten. Ze kunnen wel tot 10 kilo per stuk wegen! Kinderen klimmen in de bomen om de vruchten af te snijden. Zorg dat je er niet onder staat als de vrucht naar beneden komt. Vaak rollen ze de vruchten naar huis. Het pad voor ons huis is stijl en je moet maken dat je wegkomt als ze de Nanka naar beneden laten stuiteren. Het vruchtvlees is zacht en de pitten kun je koken en bijvoorbeeld in een salade verwerken. De Malagasy koken de vruchten als ze nog niet rijp zijn. De brei wordt dan met zout bereidt en met rijst gegeten. De vruchten scheiden een lijmachtige substantie af dat sterk doet denken aan lobbige houtlijm. Een vreselijk goedje als je het in je haar of op je kleren krijgt. We gebruiken zout, gemengt met peteroleum, om onze handen te wassen en het gebruikte servies te wassen. Vaak rijpt de vrucht sneller dan wij het kunnen eten. Het vruchtvlees is dan ontzettend zoet met een prikkelend effect op je tong (alcohol).

Engels: Loquat
Malagasy: Pibasy
Nederlands: Loquat
https://nl.wikipedia.org/wiki/Loquat
https://en.wikipedia.org/wiki/Loquat

Deze boom stond in onze ‘achtertuin’. De vruchtjes hebben een perzikkleurig vruchtvlees met een grote glanzende bruine pit. Ze zijn een beetje zurig van smaak. We kopen ze het liefst als we ze langs de weg zien of op de markt. De boom achter ons huis was niet zo’n success omdat de mieren er hun favoriete werkplaats van gemaakt hadden en ze waren van mening dat niets of niemand er iets te zoeken had.

Engels: Lychee / Rambutan
Malagasy: letchi
Nederlands: Lychee / Ramboetan
https://nl.wikipedia.org/wiki/Lychee https://nl.wikipedia.org/wiki/Ramboetan
https://en.wikipedia.org/wiki/Lychee https://en.wikipedia.org/wiki/Rambutan

De smaak is heerlijk en bijna verslavend. We kenden de Lychees natuurlijk in Nederlands als een luxe produkt maar bij ons groeien ze zo’n beetje overal. In het seizoen, eind oktober tot januari, wordt de markt er mee overspoelt. Zijn ze op de markt al goedkoop (€0,75 per kilo), bij ons in het gebied betalen we voor een grote boodschappentas vol misschien maar €0,25. Vaak hebben we zo veel in huis dat we tegen de mensen moeten zeggen dat we ze niet kopen… Daar zitten ze dan met hun ‘waar’. Geen nood! We hoeven niets te betalen want op dat moment wordt het ons gegeven als geschenk.
Naast de gewone Lychees zijn er ook de harige Lychees (Ramboetan). Deze zien we in ons gebied wat minder. Ze zijn wat harder en minder sappig en zoet.

Engels: Mango
Malagasy: Manga
Nederlands: Mango
https://nl.wikipedia.org/wiki/Mango_(soort)
https://en.wikipedia.org/wiki/Mango

Mango’s zijn rijp in december / januari en net zoals het meeste fruit ontzettend goedkoop (€0,05/0,12 per stuk in de steden). In ons dorp betalen we (als we al moeten betalen) zo’n €0,02 per stuk. Ik weet niet zeker welke variëteit mango dit is (er zijn heel veel soorten). Wij zien in ons gebied vooral de rood en groen kleurige Mangos maar op de markt komen we ook gele Mangos tegen.

Engels: Mountain Apple
Malagasy: Makoba
Nederlands: Djamboe bol, Maleisische rozenappel of Maleisische wasappel
https://nl.wikipedia.org/wiki/Djamboe_bol
https://en.wikipedia.org/wiki/Syzygium_malaccense

Deze, uit Maleisië afkomstige, vrucht lijkt in smaak niet op een appel zoals wij die kennen. De smaak is wat flauw. De vrucht is sponzig en waterig, het zijn goede dorstlessers. We eten deze vruchten vooral als we onderweg zijn. Langs de kanten van de weg worden ze verkocht. In ons gebied heb ik ze nog niet gezien.

Engels: Passionfruit
Malagasy: Giranadela
Nederlands: Passievrucht
https://nl.wikipedia.org/wiki/Passiflora_edulis
https://en.wikipedia.org/wiki/Passiflora_edulis

We hebben hier twee soorten passievrucht: De grotere met de gele schil en iets kleinere met paars/rode schil. De Malagasy maken er graag sap van (Jus Naturel). Heel lekker als het warm is en je toe bent aan een verfrissend glas drinken. De passievrucht groeit her en der door ons gebied. Achter onze wc hebben we er één gedeeltelijk verwijderd . De passievrucht groeit aan ranken. Deze ranken hebben andere planten, struiken en bomen nodig voor ondersteuning. Als je ze laat gaan beginnen ze te woekeren en is er geen doorkomen meer aan. Maar ja, ze zijn heerlijk (erg zuur, dat wel) en de bloemen zijn mooi. Weghalen is dan altijd weer zo’n afweging waar je nooit helemaal zeker van bent.

Engels: Papaya
Malagasy: Papay
Nederlands: Papaja
https://nl.wikipedia.org/wiki/Papaja
https://en.wikipedia.org/wiki/Papaya

Er groeien niet heel veel Papajas in ons gebied maar zo nu en dan kunnen we er één scoren. In de steden kan je ze overal kopen. De kinderen zijn er niet zo gek op… We hebben ze iets te vaak gegeten. Dat begon al in 2015 toen we eerst een drie weekse cursus in Kenia kregen voordat we doorvlogen naar Madagaskar. Elke maaltijd (ochtend, middag en avond) was er Papaja. Eenmaal op Madagaskar was er weer Papaja! Soms krijgen we Papaja als geschenk. Vruchten zo groot als een basketbal. De kinderen zeggen vriendelijk en welgemanierd ‘dankuwel’ tegen de gevers om vervolgens in het Nederlands te zeggen: ‘Paaaa, ze hebben weer zo’n ding gebracht’.

Engels: Banana
Malagasy: Akondro of fontsy
Nederlands: Banaan
https://nl.wikipedia.org/wiki/Banaan_(vrucht)
https://en.wikipedia.org/wiki/Banana

Bananenpuree, bananenbrood, bananenpap, bananen op pizza, banenen door de spaghettisaus, bananen… Overal! We hebben meerdere bananenbomen naast het huis staan. Ze groeien als kool en soms hakken we ze om omdat ze dreigen om te vallen in Katja’s moestuin of op het dak van de wasruimte. Bananen kopen we ook van mensen aan de deur, drie grote of zes kleine voor 0.02€ het hele jaar door. We lusten er wel pap van. Als je eenmaal de bananen op Madagaskar hebt gegeten vallen de bananen in Nederland wat betreft smaak tegen. Romig en zoet!

Engels: Avocado
Malagasy: Zavoka
Nederlands: Avocado
https://nl.wikipedia.org/wiki/Avocado
https://en.wikipedia.org/wiki/Avocado

Net als de Papajas groeien er bij ons niet zo veel Avocados. Het seizoen loopt van januari tot en met April. Op de wat grotere markten zijn ze beter te krijgen en kosten daar zo’n beetje €0,10 per stuk. Ook deze vrucht is niet favoriet bij de kinderen maar wij vinden ze heerlijk. Ze zijn erg gezond bovendien dus als ze er zijn houden wij ons aanbevolen.

Engels: Baobab
Malagasy: Baobab
Nederlands: Baobab
https://nl.wikipedia.org/wiki/Baobab
https://en.wikipedia.org/wiki/Adansonia

Sinds oktober 2019 groeien deze wonderlijk bomen ook bij ons. Op één van onze reizen naar de hoofdstad kwamen we de vruchten tegen. We hadden het nog nooit gehad en voor €0,20 per vrucht wilden we het wel eens proberen. De vrucht heeft een harde, fluwelachtige buitenkant en is gevuld met zaden die zijn omgeven met droog bijna kalkachtig vlees. De smaak is wat flauw maar we hebben gehoord dat er ook wel vruchtensap van gemaakt wordt (Jus Naturel). De zaden hebben we bewaard en thuis opgekweekt. Van de 40 zaden onkiemde er 30 en zijn er 4 sterk genoeg gebleken om de aanvallen van slakken, kippen en slagregens te doorstaan. Ze groeien nu op een stukje grond achter onze wc. Wie weet hebben wij over 100 jaar ook een Baobab laan net als in Morondava.

Engels: Breadfruit
Malagasy: Frampay, Soanambo of Sirapay
Nederlands: Broodboom
https://nl.wikipedia.org/wiki/Broodboom_(Moraceae)
https://en.wikipedia.org/wiki/Breadfruit

Deze vruchten zijn niet zoet en hebben een zetmeelachtig vlees dat tijdens het koken zacht en aardappelachtig wordt. Bij ons zijn ze goedkoop want er zijn er gewoon heel veel van. Ze worden gekookt met zout en vaak als tussendoortje gegeten. Voor de grotere maaltijden worden ze gepureerd en met kruiden geserveerd als bijgerecht. Wij eten ze bij voorkeur niet. De vrucht valt slecht en veroorzaakt buikpijn bij sommigen in ons gezin. Ik (Jurgen) krijg het regelmatig aangeboden als ik op bezoek ben. Zelf vind ik het wel aardig. Mogelijk bereiden we de vrucht niet goed, ik zou het niet weten. Je schijnt er ook patatjes van te kunnen maken. Dat zouden dan nog best gezonde patatjes worden want de vrucht bevat veel vezels, vitamine C en kalium.

Engels: Pineapple
Malagasy: Mananasy
Nederlands: Ananas
https://nl.wikipedia.org/wiki/Ananas
https://en.wikipedia.org/wiki/Pineapple

Heerlijk! Ananas is zo lekker. Bij ons groeien ze volop en we hebben er diversen rondom het huis gepland. Ananas (net als de bananen) smaken zo veel beter dan wat we in Nederland gewend zijn. Op de markten zijn het niet de goedkoopste vruchten. Een grote kost dan al snel €1,–. Dat is voor sommige mensen in ons dorp een dagloon. Toeristen betalen blij het dubbele want vergeleken met wat ze in Europa kosten is dat nog steeds goedkoop. Op een keer stond ik met een blije toerist uit Nederland te praten. Hij had net van dat lieve jongetje een grote Ananas gekocht voor ‘maar’ €2,–. Terwijl we zo aan het praten waren gebaarde dat jongetje en ik wat over en weer en voordat de toerist het wist had ik ook een grote Ananas in mijn handen. Hij snapte niet goed wat er was gebeurd. In Nederland moet je vooral praten, op Madagaskar kom je een heel eind met lippen tuiten, fronsen en knikken. Ik kreeg de Ananas voor de normale Malagasy prijs, €0,75.

Engels: June plum of Ambarella
Malagasy: Sakoa of Jovia
Nederlands: Ambarella
https://nl.wikipedia.org/wiki/Ambarella
https://en.wikipedia.org/wiki/Spondias_dulcis

We krijgen regelmatig verkopers aan de deur met deze vruchten. Ze kosten €0,05 per drie. Het is wel oppassen want ze worden regelmatig onrijp geplukt en dan zijn ze niet zo lekker. Ze zien er van buiten een beetje lelijk uit, maar de binnenkant is zoetgeel vlees dat een stekelige put omringt, waar je omheen eet. De smaak is een combinatie van sinaasappel en mango. We eten ze gewoon zo maar ook op brood of in een salade.

Engels: Coconut
Malagasy: coco of Voanio
Nederlands: Kokosnoot
https://nl.wikipedia.org/wiki/Kokospalm
https://en.wikipedia.org/wiki/Coconut

Kokosnoten zijn vooral in de kustplaatsen volop te krijgen. Men serveert ze met een rietje of ze gieten de inhoud in een glas. Na afloop hakken ze dan de noot verder open zodat je het vruchtvlees kan opeten. In ons dorp staan twee bomen op het erf van onze vrienden. zo nu en dan krijgen we er een paar van.

Jurgen & Katja

God dienen op Madagaskar

Categorie: blog

Nieuwsbrief september 2025

Nog één keer met z’n allen …

Taalbarrière

De aanvaller

Naar Nederland

Midongy & Befotaka

Ander lopende zaken

Tot slot

Gebedspunten

Nieuwsbrief juni 2025

Vangaindrano, Midongy & Befotaka

Malagasy Bijbelstudenten

Eenmaal thuis

Geluk bij een ongeluk

Tot slot

Gebedspunten

Fruit op Madagaskar

De twee oudste kinderen

Andere rollen

Unit Leader

Antsirabe, Ranomafana, Maroamboka, Vangaindrano en terug

Kokosmelk en de Indische Oceaan

Bedankt voor jullie steun en gebeden!

Nog even een korte uitleg

Tot slot

Gebeds en dankpunten

Twee korte video’s

De examens

Kort maar bondig

Vertalen en werk

Thuisonderwijs

Nog even een korte uitleg

Heel erg bedankt!

Tot slot

Gebeds en dankpunten

Uitnodiging lunchbijeenkomst 28 juni 2026

Lekker soepje erbij!

Psst..

Gebeds en dankpunten:

Plotseling naar Nederland

Een geluk bij een ongeluk

Opnieuw in het dorp

Drukte van belang

Toen … De terugreis, en de Heer was er bij!

In de garage

Verlof naar Nederland

Tot slot

Gebeds en dankpunten

Duimen draaien of overuren maken …

Voorbereiding voor ontvangst

Mengelmoes van dialecten

De groepen gaan er voor!

Lokale christenen helpen

Satan zit niet stil

Waarom deel ik dit?

Lukas, Handelingen en 41 verhalen

Vangaindrano, Midongy & Befotaka

Andere (lopende) zaken

Lieve vrienden,

Dankbaar zijn we, omdat:

Foto’s van de groep in Maroamboka

Foto’s van de trip naar Vangaindrano, Midongy en Befotaka

Nog één keer met z’n allen …

Taalbarrière

De aanvaller

Naar Nederland

Midongy & Befotaka

Ander lopende zaken

Tot slot

Gebedspunten

Vangaindrano, Midongy & Befotaka

Malagasy Bijbelstudenten

Eenmaal thuis

Geluk bij een ongeluk

Tot slot

Gebedspunten

De reis naar Maroamboka afgelopen januari

Nieuwe planning

Bijbelstudenten

Maar ja, sponsoring …

Mogen we een beroep op u doen?

Kort nieuws

Tot slot

Gebedspunten

YES! De verscheping is aangekomen

Nog even voor de Kerst langs

Van de ene verbazing in de andere

Het eerste bezoek

De kerk groeit gestaag

Samenwerking

De twee voorgangers

Waarom Maroamboka?

Toch ook tegenslag

Volgende reis

Tot slot

Gebeds/dankpunten:

Foto Gallerij